Προβολές σελίδας την προηγούμενη εβδομάδα

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΑΤΣΕΣ ΣΚΥΛΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΑΤΣΕΣ ΣΚΥΛΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Μαρτίου 2011

KΡΗΤΙΚΟΣ ΛΑΓΩΝΙΚΟΣ (ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΙΧΝΗΛΑΤΗΣ)

IΣΤΟΡΙΚΑ (& προϊστορικά) ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Πρωτόγονη λαγωνική φυλή, η ύπαρξή της στην Κρήτη είναι τεκμηριωμένη σε γραπτά και καλλιτεχνικά ευρήματα που χρονολογούνται εδώ και περισσότερα από 3500 χρόνια τουλάχιστον. Αγαπήθηκε & καλλιεργήθηκε με επιμέλεια από τον Μινωικό πολιτισμό και συνδέθηκε όχι μόνο με αυτόν, αλλά και με προϊστορικές παραδόσεις για τον ερχομό της «Μεγάλης Θεάς» που έφερε στη μεγαλόνησο όλα τα αγαθά. Μεταλλικό διάτρητο προϊστορικό εύρημα που εκτίθεται στο περίφημο για τις αρχαιότατες συλλογές του Μουσείο του Ηρακλείου και προέρχεται από τα Μάλλια, απεικονίζει αδιαμφισβήτητο Κρητικό Λαγωνικό που στέκεται στην πλώρη του πλοίου της θεάς. Η «Μεγάλη Θεά» ίσως είναι μια ακόμη μυθολογική εκδοχή της Ευρώπης, την οποία ο Δίας έφερε στην Κρήτη και έκανε μητέρα των τριών βασιλέων, Μίνωα, Γλαύκου & Ραδάμανθυ. Η Κρητική λαγωνίκα συνοδεύει τον Κρητικό λαό από τις εποχές των μύθων λοιπόν (ή, καλύτερα, της Μυθιστορίας) και αφότου ως θαλασσοκράτορες όργωναν τα κύματα της Μεσογείου με τα περήφανα ποντοπόρα τους πλοία και με κάποιο Κρητικό Λαγωνικό στην πλώρη πιθανότατα, διάβαιναν τις Ηράκλειες στήλες για την Ατλαντίδα και άπλωναν πανιά για την ήπειρο πέρα από τον Ατλαντικό. H αρχαιολογική σκαπάνη, ακόμη, και στην ηπειρωτική Ελλάδα, την Κρήτη, τη Θήρα, την Τροία και τις Μυκήνες, μόλις την κορυφή του παγόβουνου έχει αγγίξει. Οι κρητικοί σφραγιδόλιθοι λένε την δική τους ιστορία για το λαγωνικό της μεγαλονήσου, την τετράποδη τροφό των θεών. O αείμνηστος καθηγητής Μαρινάτος, που απεκάλυψε το φέγγος των ευρημάτων της Σαντορίνης, παρέδωσε στην σύγχρονη ανθρωπότητα ένα Μινωικό τετράποδο θησαυρό, τον σκύλο της Κρήτης. Τον ύμνησε και ο ίδιος όπως τον ύμνησαν και οι αρχαίοι, για την εξοχότητα των αρετών και την ισχύ του γονιδιακού του πλούτου, που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μετέδιδε τα χαρακτηριστικά και την συμπεριφορά του (τις αρετές του στο κυνήγι και την ομορφιά του) σε όλους τους απογόνους του, ακόμα και όταν ζευγάρωνε με άλλες φυλές, όπως μας λένε οι ιστορικοί συγγραφείς της αρχαιότητας. Ο Μινωικός πολιτισμός, στην ακμή του, κυριαρχούσε στο Αιγαίο (Κυκλάδες, Μυκήνες, Αττική-υποτελείς Αθήναι) και στη Μεσόγειο, φθάνοντας μέχρι την Ιβηρική, τα βρεττανικά νησιά και εκείθεν, όπως φαίνεται από τόσες τοπικές ποικιλλίες επιγόνων. Και μαζί του, κυριαρχούσε σ΄ όλο τον τότε γνωστό κόσμο, και ο Λαγωνικός της Κρήτης.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Όπως όλοι οι αυθεντικοί και αρχέγονοι θηρευτικοί τύποι σκύλων που προηγήθηκαν της ειδίκευσης που καλλιέργησε ο άνθρωπος, ο Κρητικός χρησιμοποιεί και την όσφρηση και την όραση στο κυνήγι, ανιχνεύοντας, καταδιώκοντας και ιχνηλατώντας το θήραμά του-που είναι το δυσκολότερο όλων στη σύλληψη: o λαγός. Τα καλύτερα και πιστότερα στον τύπο δείγματα είναι αυτά που πιάνουν κιόλα το λαγό, όπως έκαναν την εποχή που άνθρωπος δεν είχε την (εκφυλιστική για το κυνηγόσκυλο) ευκολία του πυροβόλου όπλου και απλώς συνεπικουρούσε στο κυνήγι με τόξα και βέλη, ακόντια και δίχτυα σύλληψης, σε συνδυασμό με ενέδρες (παγάνες) και ποδοβολητά που έριχναν το θήραμα πάνω στους θηρευτές (όπως γίνεται ακόμα σήμερα με τους «beaters» του εδάφους και των θάμνων στο παραδοσιακό κυνήγι στην Αγγλία). Και τότε και τώρα και πάντα ο άριστος σκύλος, ο απώτατος εκτροφικός στόχος, το αντικείμενο θαυμασμού, ο απόλυτος σκύλος κυνηγίου, είναι ο συλληπτικός θηρευτής, το λαγωνικό που πιάνει «λαγούς στον αέρα» και οι πρώτοι διδάξαντες δεν είναι άλλοι από τους αρχαιοελληνικούς λαγωνικούς. Μεταξύ αυτών εξέχουσα θέση είχαν οι Κρήσσαι, που ακόμα έχουν ένα μοναδικό, αρχέγονο τρόπο να απομυζούν το εναέριο ή εδαφιαίο ίχνος, ακόμα και με το να το «γεύονται» από τις πέτρες και τα βότσαλα. Όλες οι αισθήσεις του θηρευτή σκύλου σε εγρήγορση, χωρίς να εξασθενεί καμμιά, όταν νιώσει την παρουσία του λαγού στρίβει την ουρά με ένταση και οι μυώνες του συσφίγγονται αντανακλαστικά, κλάσματα δευτερολέπτου πριν παραδοθεί ολόκορμα και ολόψυχα (όσοι πιστεύουν ότι οι σκύλοι δεν έχουν ψυχή μάλλον δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους σκύλο) στην αμείλικτη καταδιώξη, εκεί, στο ανελέητο έδαφος της Κρήτης, στα ρουμάνια, τα λαγκάδια, τα γκρέμια, τα φαράγγια, τις χαράδρες, τα οροπέδια που σμίλεψαν αυτό το ασύγκριτο πλάσμα, πιθανότατα το αρχαιότερο καθαρόαιμο της Ευρώπης. Η ήπειρός μας πήρε το όνομά της από το βασιλιά που τον θήλασε μια λαγωνίκα της Κρήτης! Εκεί, στην περήφανη και πανέμορφη, λεβεντογέννα πατρίδα του, το υπέροχο κυνηγόσκυλο κρύβεται από τα ζηλόφθονα βλέμματα αμέτρητους αιώνες, κυνηγώντας τη μοναδική πανίδα του νησιού , τα - σπάνια πια -«αγρίμια» (κρι-κρι), το λεβέντικο επίσης και «άπιαστο» λαγό, τη βίδρα, το ζαρκάδι, το λύγκα, την αλεπού. Πάνω απ' όλα βέβαια, το λαγό. Ήπιος στο σπίτι, ακατάβλητος και μαχητικός στο κυνήγι, αριστοκρατικός στους τρόπους, πρωτόγονος σε ένστικτα, ξεχωριστός σε συμπεριφορά, καθαρός, συνεσταλμένος «σαν κρητικό κοπέλλι», όμορφος και δαχτυλιδομεσάτος σαν τον πρίγκηπα των κρίνων της Κνωσσού, τρυφερός με τους δικούς του, προστατευτικός με τα του οίκου του, συγκρατημένος με τους ξένους, αμείλικτος με τα επιβλαβή, ακούραστος σύντροφος στα παιχνίδια των παιδιών, συνοδός των αλόγων, των κοπαδιών και των «καματερών», ανεκτικός ακόμη και με τις γάτες του δικού του σπιτικού, λιγομίλητος, σεμνός, ολιγαρκής, ο σκύλος της Κρήτης «έχει όλες τις αρετές ενός κρητικού παλληκαριού, χωρίς (ψευτο) παλικαρισμούς. Και όλες τις αρετές του ανθρώπου, χωρίς τις κακίες του» θα λέγαμε, παραφράζοντας τον Βύρωνα.
ΜΟΡΦΗ
Λυγερόκορμος, συνδυασμός λαγωνικού και ιχνηλάτη σε κατασκευή, ιδιαίτερα αλαφροπόδαρος και αλαφροπάτητος (τα πέλματά του μοιάζουν με του λαγού και όχι με της γάτας, για μεγαλύτερη ευστάθεια σε ανώμαλα εδάφη). Έχει λεπτή αλλά χαλύβδινη οσφύ και είναι χαλκέντερος σαν το μυθικό Τάλω, σμιλεμένος ιδανικά για ευελιξία και ταχύτητα πάνω σε δύσβατο έδαφος. Η κεφαλή είναι επιμήκης, σφηνοειδής και στεγνή, με λεπτό δέρμα, όρθια και πολύ ευκίνητα αυτιά που διπλώνουν προς τα πίσω στον καλπασμό. Το τρίχωμα είναι κοντό, σφιχτό και σε πολλά χρώματα. Η ουρά φτάνει τους ταρσούς και στο κάτω μέρος της έχει μακρύτερο τρίχωμα. Σε ηρεμία πέφτει προς τα κάτω χωρίς αγκυλώσεις και σπασίματα, σε εγρήγορση ανεβαίνει προς τα πάνω σε καμπύλη και κουλουριάζει όταν ο σκύλος είναι σε ένταση. Ο κορμός είναι μακρύτερος από το ύψος του σκύλου και ο θώρακας εκτείνεται πολύ προς τα πίσω, χωρίς να είναι ούτε πολύ βαθύς ούτε πολύ φαρδύς. Οι γωνιώσεις εμπρός-πίσω είναι αρμονικές μεταξύ τους και όχι υπερβολικές, ο σκελετός είναι ελαφρύς, ο σκύλος λεπτός, μυώδης και νευρώδης, με επιμήκεις μυώνες. Η οσφύς είναι ελαφρά καμπυλωτή, κοντή, στεγνή αλλά πανίσχυρη, η λεκάνη μακριά και σφιχτοδεμένη, με ισχυρή μυική ανάπτυξη. Το ύψος είναι 60 και πλέον εκατοστά για αρσενικά, 50 και πλέον για θηλυκά ζώα στο ακρώμιο. Βάρος: ανάλογο με το μέγεθος, 15-25 κιλά. Παχύσαρκα, λυμφατικά, αδέξια, βαριά δείγματα αποκλείονται. Χρώμα: λευκό, υπόλευκο, ανοιχτόξανθο, υπόξανθο, γκρίζο, μαύρο ή ραβδωτό, δίχρωμο ή μονόχρωμο.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ
Αφοσιωμένος, ευγενής, ήπιος αλλά αμείλικτος στο κυνήγι, ποτέ υπερβολικά διαχυτικός με αγνώστους, εκ φύσεως διερευνητικός, ανεκτικός, διακριτικός, οξύνους, με έντονη περιέργεια για το περιβάλλον. Γαυγίζει σπάνια αλλά θα ειδοποιήσει για ξένη προσέγγιση στο χώρο του. Συμβιώνει με τους άλλους σκύλους του σπιτιού αλλά τα ξένα ζώα, ιδιαίτερα τα μικρόσωμα, μπορεί να προκαλέσουν το ένστικτο καταδίωξης του Κρητικού λαγωνικού, που είναι ισχυρότατο. Στο αγρόκτημα εξολοθρεύει αρουραίους και άλλα επιβλαβή, ενώ δεν είναι αδιάφορος για το φτερωτό θήραμα, αλλά αυτό το είδος κυνηγιού αμβλύνει την ακρίβεια και τις ικανότητές του. Η φύση του αναδεικνύεται μέσα από την πρόκληση της καταδίωξης ενός αντιπάλου με την ευστροφία, την ταχύτητα, την ευελιξία και την πονηριά του λαγού. Υγιής και εύρωστη, η κρητική λαγωνίκα είναι μια φυλή με υψηλό όριο ζωής, εύκολη στην φροντίδα και την συντήρησή της, αρκεί να έχει άφθονη φυσική άσκηση, ελευθερία καλπασμού και σεβασμό τις ιδιαίτερες απαιτήσεις της - δηλαδή, τα κυνηγετικά ένστικτα, την ιδιαίτερη φυσιολογία και συμπεριφορά, τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά και την περηφάνια του αρχαίου λαγωνικού.
ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΛΑΓΩΝΙΚΟΣ (Cretan Hound)
ΦΥΛΕΤΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ (Breed Standard)
ΚΑΤΑΤΑΞΗ Ομάδα 5 (Σπιτζ & Πρωτόγονοι σκύλοι)
Τομέας 7 (Πρωτόγονοι Κυνηγετικοί Σκύλοι)
ΚΑΤΑΓΩΓΗ
Ελληνική. Ιδιαίτερη πατρίδα του η μεγαλόνησος Κρήτη, όπου η φυλή υφίσταται αναλλοίωτη τουλάχιστον επί πέντε χιλιετίες. Ευρήματα που απεικονίζουν τον Κρητικό λαγωνικό σκύλο και αναφορές στις Κρήσσες κύνες χρονολογούνται ήδη από την προϊστορική περίοδο του Αιγαιακού πολιτισμού, την Κυκλαδική, Μινωική & Μυκηναϊκή τέχνη και τα Ομηρικά έπη.
ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
ργα τέχνης που απεικονίζουν τον Κρητικό σκύλο δίωξης εμφανίζονται ήδη από τους προϊστορικούς οικισμούς της μεγαλονήσου που προηγήθηκαν του Μινωικού πολιτισμού (3200-1700 π.Χ). Μεταλλικό εύρημα που απεικονίζει το πλοίο της «Μεγάλης Θεάς» φέρει επί της πλώρης την χαρακτηριστική φιγούρα του Κρητικού λαγωνικού. (Μουσείο Ηρακλείου). Σφραγιδόλιθοι, κεραμικά & μεταλλικά σκεύη, διακοσμητικά αντικείμενα, γλυπτά και τοιχογραφίες αλλεπάλληλων ιστορικών περιόδων παραδίδουν απαράλλακτη την μορφή του Κρητικού λαγωνικού έκτοτε και ανά τους αιώνες. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η μινωικής τεχνοτροπίας νωπογραφία της Θήρας, που απεικονίζει τον αυθεντικό τύπο της φυλής. Ο διακεκριμένος αρχαιολόγος καθηγητής Σ. Μαρινάτος αφιέρωσε εκτεταμένα πονήματα σε αυτό το ζωντανό μνημείο της Ελλάδος, πιστοποιώντας την αδιάσπαστη ιστορική του συνέχεια και την διατήρησή του στο νησί, με τα ίδια μορφολογικά και εργασιακά χαρακτηριστικά, έως τις μέρες μας.
ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ
Πρωτόγονος λαγωνικός σκύλος δίωξης, λυγερόκορμος, νευρώδης, αθλητικός, ταχύς. Ορθόωτος, λειότριχος, μακρυσκελής, με επιμήκη, σφηνοειδή κεφαλή και κυκλοτερή ουρά. Μυϊκή διάπλαση ισχυρή, ανεπτυγμένη κατά μήκος και λεπτόγραμμη. Εύστροφος, ευλύγιστος, εύρωστος, επιδέξιος, με αστραπιαίες αντιδράσεις και ταχύτατο καλπασμό, ο Κρητικός Λαγωνικός κυνηγά το λαγό (και το αγριοκούνελο) μόνος ή ζευγαρωτά χρησιμοποιώντας την όραση αλλά και την όσφρηση. Ανθεκτικός και αποτελεσματικός σε όλα τα εδάφη και ιδιαίτερα τα βραχώδη και δύσβατα όπου αναδεικνύονται οι ικανότητές του στην αναρρίχηση, ερευνά, ξεφωλιάζει και καταδιώκει το θήραμα με ορμητικότητα και εξαιρετική ευελιξία, ικανός ακόμη και να το συλλάβει. Δίνει «φωνή» (η οποία είναι ιδιάζουσα: λεπτή, θρηνώδης και μάλλον χαμηλής έντασης) κατά τον οπτικό εντοπισμό του θηράματος και στην καταδίωξη. Λιτοδίαιτος οργανισμός με ισχυρή κράση και ζωηρή ιδιοσυγκρασία, είναι ικανός για πολύωρη εργασία ακόμα και στις πιο απόκρημνες ορεινές περιοχές της πατρίδας του, όπου στο παρελθόν κυνηγούσε επίσης και το αγριοκάτσικο με επιτυχία.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ & ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ
Eναργής, ευφυής, ευγενής, στο κυνήγι ορμητικός, επίμονος, γενναίος και ακαταπόνητος («διάπονος»), στο σπίτι ήπιος, υπάκουος, καλότροπος, συντροφικός, εύχαρις. Με τους ξένους συγκρατημένος, με τους οικείους του τρυφερός, εκδηλωτικός και αφοσιωμένος, συμβιώνει ήρεμα με τα άλλα ζώα του σπιτιού και του αγροκτήματος («πάριππος»=συνοδός των ιππέων κατά την αρχαιότητα) και γενικά η συμπεριφορά του είναι ισορροπημένη και αξιόπιστη. Ωριμάζει αργά και είναι έντονα ενστικτώδης. Οι αισθήσεις του είναι ιδιαίτερα οξυμένες και έχει μεγάλη αντίληψη, ζωντάνια και οξυδέρκεια. Παρατηρητικός, προσεκτικός, περίεργος και ερευνητικός, εκπαιδεύεται εύκολα στις εντολές με οπτικά σήματα και στον έλεγχο εξ΄ αποστάσεως. Στην αρχαιότητα θεωρείτο άριστος στο κυνήγι της ελάφου, του αγριοχοίρου και αυτής της άρκτου. Η χρήση του σε φτερωτά θηράματα αντενδείκνυται τελείως: κάνει το σκύλο νωθρό και αδιάφορο γιατί είναι κάτω από τις ικανότητές του. Είναι πλασμένος για την καταδίωξη και μόνο μέσα από αυτήν αναδεικνύεται σωματικά και διανοητικά.
KEΦΑΛΗ
Επιμήκης, σφηνοειδής, καλοσμιλεμένη (ιδιαίτερα κάτω από τα μάτια), με κρανίο και ρύγχος κατά προτίμηση ισομήκη. Άξονες παράλληλοι ή ελαφρότατα αποκλίνοντες. Η οροφή του κρανίου είναι ελαφρότατα καμπύλη και πεπλατυσμένη, όπως και οι παρειές, που συγκλίνουν ευθεία προς τα εμπρός. Οι πλευρές του κρανίου είναι ελαφρώς καμπύλες. Κρανιομετωπική γωνία ομαλή, προοδευτική και αβαθής, οφρυιακά τόξα μετρίως ανεπτυγμένα, μετωπική αύλακα εμφανής μεταξύ των ματιών και προοδευτικά ελαττούμενη προς την οροφή του κρανίου, ινιακή απόφυση ελάχιστα εμφανής.
Ρύγχος
Σφηνοειδές, με ρινικό κάλαμο ευθύγραμμο, ομαλά συγκλίνον προς το ακρορρίνιο, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο, υγρό, ελαστικό και με ορθάνοικτα ρουθούνια. Προεξέχει από την γραμμή των χειλέων και είναι σκουρόχρωμο (μαύρο και στα καστανόχρωμα δείγματα, σκούρο καφέ).
Οφθαλμοί
Μετρίου μεγέθους, αμυγδαλωτού σχήματος, τοποθετημένοι έτσι ώστε να κοιτούν κατευθείαν εμπρός, ελαφρότατα λοξοί. Χρώμα οφθαλμών σκούρο, καλή χρωστική βλεφάρων.
Στοματική κοιλότης
Γνάθοι ισχυρές, άρτιες και κανονικές οδοντοστοιχίες που σχηματίζουν ψαλιδόσχημο δάγκωμα (το λαβιδόσχημο ανεκτό). Δόντια καλοανεπτυγμένα και υγιή. Το άνοιγμα του στόματος και των χειλιών είναι βαθύ. Χείλη λεπτά, σφιχτά, μαύρα (στα καστανόχρωμα δείγματα μπορεί να είναι καφέ) χωρίς χαλάρωση.
Αυτιά
Μέσου μεγέθους, τριγωνικά, όρθια, φαρδιά στη βάση, φύονται υψηλά και φέρονται ελαφρώς κωνικά προς τα εμπρός. Στις άκρες τους είναι μυτερά και μόλις ελαφρότατα στρογγυλεμένα. Το δέρμα στα πτερύγια είναι λεπτό, οι μύες πολύ ανεπτυγμένοι και ο χόνδρος ισχυρός. Τα αυτιά είναι πολύ ευκίνητα, ζωηρά και ευθυτενή. Ανάλογα με την περίσταση, ο σκύλος τα κινεί στρέφοντάς τα και προς τα πλάγια ή πίσω και τα διπλώνει εφαπτόμενα του λαιμού. Η κοπή των αυτιών απαγορεύεται.
ΛΑΙΜΟΣ
Στεγνός, μυώδης, με ελαφρό αυχενικό τόξο.
ΠΡΟΣΘΙΑ ΑΚΡΑ
Ωμοπλάτες μακριές, κεκλιμένες προς τα πίσω και μυώδεις χωρίς να είναι ογκώδεις. Τα ακρώμια προεξέχουν ελαφρά. Βραχίονες λίγο βραχύτεροι σε μήκος από τις ωμοπλάτες. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του ώμου είναι μέτρια. Σκέλη ίσια, νευρώδη, μακριά, με ελαφρά αλλά ισχυρά οστά ωοειδούς διατομής. Καρποί ισχυροί αλλά όχι διεσταλμένοι, μετακάρπια ελαστικά, επιμήκη, ελαφρώς κεκλιμένα. Πέλματα μεγάλα, ωοειδή, με δάκτυλα μακριά και ισχυρά, δυνατά γαμψά νύχια και σκληρούς, ανθεκτικούς πίλους.
ΣΩΜΑ
Κορμός μυώδης, μακρύς, στεγνός, ισχυρός αλλά όχι βαρύς. Το βάθος του δεν φθάνει μέχρι τους αγκώνες. Στέρνο μέτρια ευρύ, αρκετά βαθύ, στέρνο όχι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο προς τα εμπρός αλλά προς τα πίσω και κάτω. Θώρακας πολύ καλά εκτεταμένος προς τα πίσω, πλευρές τοξοειδείς και στην περιοχή του αγκώνα (πρόσθιο κατώτερο τμήμα) πεπλατυσμένες προς τα μέσα. Το βαθύτερο σημείο του στέρνου βρίσκεται πίσω από τα ακρώμια. Ράχη ισχυρή, νευρώδης, μυώδης, επιμήκης, ίσια, σχηματίζει ελαφριά καμπύλη πάνω από τη νεφρική χώρα. Οσφύς βραχεία, ισχυρή, μυώδης, στεγνή. Λεκάνη μακριά, κεκλιμένη, μυώδης. Τα άνω άκρα των λαγόνιων οστών διακρίνονται ελαφρά. Η κάτω γραμμή του σώματος είναι ανασυρμένη ψηλά προς την κοιλιακή χώρα, η οποία είναι στεγνή και μυώδης.
ΠΙΣΩ ΑΚΡΑ
Γωνιώσεις ανάλογες των εμπρόσθιων και όχι υπερβολικές. Μηροί μυώδεις και ανεπτυγμένοι κατά πλάτος αλλά όχι πολύ σε πάχος, πεπλατυσμένοι και ισχυροί, τα οστά τους σχηματίζουν με τη λεκάνη ένα ικανό μοχλικό σύστημα έδρασης των μυών. Η γωνίωση που σχηματίζεται στην άρθρωση του γόνατος με την κνήμη είναι, στην ιδανική περίπτωση, ίση με την γωνίωση που σχηματίζεται μεταξύ ωμοπλάτης και βραχίονα στην άρθρωση του ώμου εμπρός και οπωσδήποτε όχι υπερβολική. Κνήμη μακριά, μυώδης, νευρώδης, στεγνή στο κάτω τμήμα της και ισχυρή. Ταρσοί καλοδεμένοι, ισχυροί και παράλληλοι μεταξύ τους. Μετατάρσια στεγνά, αρκετά μακριά και απολύτως παράλληλα μεταξύ τους, χωρίς ψευδοδάκτυλα. Πέλματα όπως των πρόσθιων σκελών.
ΟΥΡΑ
Φύεται αρκετά χαμηλά και δεν φθάνει τα ακροτάρσια. Φαρδιά στη ρίζα, λεπταίνει προοδευτικά προς στη άκρη. Φέρεται προς τα επάνω σε καμπύλη, ημικύκλια ή τυλιγμένη δακτυλιοειδώς πάνω στα νώτα, αλλά χωρίς αγκύλωση (άγκιστρο) στην άκρη. Σε ανάπαυση χαλαρώνει προς τα κάτω χωρίς στρεβλώσεις ή σπασίματα. Έχει μακρύτερο τρίχωμα στο κάτω μέρος της. Ο Κρητικός λαγωνικός χρησιμοποιεί την ουρά του σαν όργανο ευστάθειας αλλά και έκφρασης. Άτομα άνουρα, βραχύουρα ή με κομμένη ουρά είναι εκτός τύπου και αποκλείονται.
ΚΙΝΗΣΗ
Ελαφρύς, άνετος, ταχύς και γεμάτος χάρη διασκελισμός με ομαλά βήματα, χωρίς διασταύρωση των σκελών. Από τον ελαστικό τροχασμό σε χαμηλή ταχύτητα ο σκύλος έχει την τάση να αλλάξει γρήγορα την κίνησή του σε καλπασμό.
ΜΑΝΔΥΑΣ
Δέρμα λεπτό, αρκετά σφιχτό, ανθεκτικό, χωρίς ρυτίδες και χαλάρωση, με καλή χρωστική των ορατών βλεννογόνων. Τρίχωμα λείο, σκληρό, απόλυτα ίσιο, πυκνό, πολύ κοντό και λεπτό στο κεφάλι, τα αυτιά και τα κάτω μέρη του σώματος, λίγο μακρύτερο στις παρυφές του λαιμού, τα νώτα και την ουρά.
ΧΡΩΜΑ
Επιθυμητοί χρωματισμοί: Α) Μονόχρωμο (λευκό, υπόλευκο, υπόξανθο, καστανόξανθο) με ή χωρίς αποχρώσεις. Επιτρεπτές οι κηλίδες λευκού στο στήθος, τα άκρα των ποδιών και την ουρά. Β) Δίχρωμο (ραβδωτό, καστανό-πύρινο ) Γ) τρίχρωμο (ραβδωτό ή καστανό-πύρινο με λευκά σημάδια). Αποδεκτοί χρωματισμοί: A) Mαύρο B) Ασπρόμαυρο, άσπρο-καστανό & μαύρο-πύρινο Γ) Μαύρο-πύρινο με λευκά σημάδια.
ΜΕΓΕΘΟΣ
Ύψος ακρωμίων 52-60 εκ. για αρσενικά δείγματα, 50-58 για θηλυκά. Βάρος 15-30 κιλά, πάντα ανάλογο με το μέγεθος και σε καλή φυσική κατάσταση.
ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ
Κάθε σαφής απόκλιση από τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά αποτελεί ελάττωμα, το οποίο επιφέρει υποβάθμιση ανάλογη με τον βαθμό της απόκλισης από το ιδεώδες και την σοβαρότητα του ελαττώματος. Σοβαρότερα ελαττώματα είναι όσα αφορούν την εργονομία, τη συμπεριφορά και την έκφραση της φυλετικής τυπικότητας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ
Τα αρσενικά ζώα πρέπει να έχουν δύο εμφανώς φυσιολογικούς όρχεις πλήρως κατεβασμένους μέσα στο όσχεο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Kείμενο: Μαρία Γκινάλα
(τακτικό μέλος Ο.Φ.Ε.Ι)
F.C.I
K.O.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Ελληνικός ποιμενικός (τσοπανόσκυλο)

Τριακόσια δέκα καθαρόαιμα κουτάβια του ελληνικού ποιμενικού σκύλου – τα λεγόμενα τσοπανόσκυλα - με καταβολές στην αρχαιότητα έχουν γεννηθεί από το 1998 στο κέντρο της οικολογικής οργάνωσης Αρκτούρος, ο οποίος ανέλαβε δράση όταν διαπίστωσε ότι η συγκεκριμένη ράτσα κινδύνευε να εκλείψει λόγω των διασταυρώσεων με άλλα σκυλιά.Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των Νέων, στο πρόγραμμα εκτροφής των τσοπανόσκυλων εργάζονται μία Αγγλίδα και δύο γάλλοι εθελοντές, οι οποίοι μένουν στο Κέντρο του Αρκτούρου. Σκοπός του προγράμματος – το οποίο υλοποιεί ο Αρκτούρος μαζί με τον Όμιλο Φίλων του Ελληνικού Ποιμενικού στην Αγραπιδιά της Φλώρινας - είναι κάθε κτηνοτρόφος ή άνθρωπος της υπαίθρου που θα το ζητήσει να πάρει ένα ζευγάρι σκύλων και με τον τρόπο αυτό να γεννηθούν ακόμη περισσότερα τσοπανόσκυλα.
«Η ύπαιθρος είναι το σπίτι τους και από το 1998 έως το 2007 δώσαμε δωρεάν 310 καθαρόαιμα κουταβάκια» λέει η βιολόγος και υπεύθυνη του προγράμματος Αναπαραγωγής και Επαναδιάδοσης του Ελληνικού Ποιμενικού Σκύλου, Μαρία Τριβουρέα.
«Διαπιστώσαμε ότι το ελληνικό τσοπανόσκυλο κινδύνευε να εκλείψει, κυρίως λόγω των διασταυρώσεων με άλλα σκυλιά. Έτσι, σιγά σιγά η ράτσα τους έχανε τα βασικά χαρακτηριστικά της, εξαιτίας των οποίων συντρόφευαν τους κτηνοτρόφους και τους άλλους ανθρώπους της υπαίθρου επί αιώνες. Αυτό που κάνουμε εδώ στο Κέντρο Αναπαραγωγής του Αρκτούρου είναι προσπάθεια διάσωσης του ελληνικού ποιμενικού» λέει. Όπως εξηγεί, «είναι σκυλιά ιδιαίτερα έξυπνα και πιστά».
Τα χαρακτηριστικά της ράτσας
«Μπορεί οι ποιμενικοί να έχουν συνδεθεί με τους κτηνοτρόφους, αυτό όμως που με εντυπωσίασε κι έτσι αποφάσισα να πάρω, είναι η προσαρμοστικότητά τους και στις πόλεις»«Είναι ιδιαίτερα πιστός σκύλος, δίνει αγάπη στο αφεντικό του και νιώθω ότι έχω έναν εξαιρετικό φύλακα. Θεωρώ εξαιρετικά σημαντική την προσπάθεια που γίνεται για τη διάσωση της συγκεκριμένης ράτσας». εξηγεί ο κ. Κώστας Βασιλείου, επιχειρηματίας από τη Λάρισα και ιδιοκτήτης του Τζαβέλα που ζει στο κτήμα του κοντά στη Νίκαια Λάρισας.
«Τα σκυλιά έχουν συνδεθεί με τη ζωή των κτηνοτρόφων οι οποίοι τα φροντίζουν από μικρά και τα αφήνουν να παραμένουν στα μαντριά μαζί με τα πρόβατα τα βράδια γιατί μπορούν να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις σαρκοφάγων ζώων, όπως των λύκων και των αρκούδων»Βάσω Πετρίδου, υπεύθυνη επικοινωνίας και ευαισθητοποίησης κοινού του Αρκτούρου. λέει η
Μάλιστα, όπως επισημαίνει, είναι τέτοια η σχέση που έχουν αναπτύξει με τα σκυλιά τους οι κτηνοτρόφοι ώστε τα ταΐζουν οι ίδιοι, προκειμένου να μην υπακούουν σε κανέναν άλλο. Ο ελληνικός ποιμενικός έχει άριστη όσφρηση, ακοή και όραση, μεγάλη κινητικότητα και αντέχει σε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες. Είναι ανεξάρτητος, θαρραλέος, με ανεπτυγμένο ένστικτο προστασίας του κοπαδιού και απόλυτα αφοσιωμένος στον τσομπάνη.
Η ιστορία τους
Στην αρχαία Ελλάδα
Ο ελληνικός ποιμενικός σκύλος απαντάται από τα αρχαία χρόνια, γεγονός που μαρτυρούν πλήθος ιστορικά κείμενα.
Ο Αριστοτέλης απαριθμεί φυλές σκύλων, σύμφωνα με τον τόπο καταγωγής τους, όπως ο της Ηπείρου, της Λακωνίας κ.λπ.
Ο Πλάτωνας αναφέρει ότι ο ποιμενικός σκύλος της Ηπείρου είναι γνωστός από τα ομηρικά έτη και ήταν ονομαστός για τα καταπληκτικά του χαρίσματα.
Ο Μέγας Αλέξανδρος στις εκστρατείες του χρησιμοποιούσε ποιμενικούς σκύλους της Ηπείρου.
Ο βασιλιάς της Ηπείρου Πύρρος χρησιμοποιούσε τους ποιμενικούς ως πολεμικούς σκύλους.
Ο επικός ποιητής Οππιανός (2ος π.Χ. αι.) στην «Κυνολογία» περιγράφει τον ελληνικό ποιμενικό ως τόσο ρωμαλέο που δεν δίσταζε να επιτεθεί σε ταύρους, σε αγριόχοιρους, ακόμη και σε λιοντάρια.
Οι αρχαίοι Έλληνες ξεχώριζαν τους σκύλους σε κυνηγετικούς και ποιμενικούς. Οι ποιμενικοί ονομάζονταν «Μολοσσικοί» ή «Μολοσσίδες» από την περιοχή καταγωγής τους, που ήταν η αρχαία ελληνική Μολοσσία (Ήπειρος).
Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο σκύλος εξημερώθηκε από
τον Απόλλωνα, που τον δώρισε στην αδελφή του την Αρτεμη για να τη συντροφεύει στο κυνήγι (κυνήγι= κύναν άγω).
Ο ποιητής Νίκανδρος (3ος αι. π.Χ.) αναφέρει ότι οι ηπειρωτικοί σκύλοι, μεγαλόσωμοι και δυνατοί, πλάστηκαν από το θεό της φωτιάς, τον Ήφαιστο.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

Rottweiler - Ροτβαιλερ

Γενική περιγραφή

Rottweiler - Ροτβαιλερ

Μεγαλόσωμο, γεροδεμένο με δυναμική, στέρεα κατασκευή. Συνδυάζει τις απαραίτητες ικανότητες για να οδηγεί τα βοοειδή σε μεγάλες αποστάσεις και ταυτόχρονα να προστατεύει τους ανθρώπους του – εργασίες που συνεπάγονται δύναμη, ευκινησία και αντοχή.
Τρέχει με σιγουριά και δυναμισμό, με μεγάλες δρασκελιές και ορμή. Η έκφραση του προσώπου αντανακλά την αυτοπεποίθησή, την ευγένεια και την ετοιμότητα του ζώου. Φαρδύ κεφάλι, στιβαρός λαιμός, φαρδύ στέρνο, στιβαρό σώμα, βαριά κατασκευή, είναι αρκετά ευκίνητο, χάρη στα λίγο ψηλότερα πίσω πόδια.
H καταγωγή των Pοτβάιλερ -μιας από τις αρχαιότερες φυλές σκύλων- είναι από τη Νότια Γερμανία.  Πιθανοί απόγονοι των Ρωμαϊκών σκύλων που πέρασαν τις Άλπεις με τις Ρωμαϊκές λεγεώνες προστατεύοντάς-τες και καθοδηγώντας κοπάδια βοοειδών. Με τη διακοπή της χρήσης βοοειδών σε άμαξες και τη γενικευμένη χρήση του σιδηροδρόμου, τον 19ο αιώνα, η φυλή κινδύνεψε να χαθεί. Στις αρχές του 20ου αι. άρχισε να χρησιμοποιείται από την αστυνομία. Σήμερα είναι μια από τις πιο δημοφιλείς φυλές.

Eξωτερικά χαρακτηριστικά του ροτβαιλερ:

Tο χρώμα του είναι μαύρο, με σαφώς προσδιορισμένα σημάδια σε χρώμα σκουριάς (ή καστανό) σε συγκεκριμένα σημεία.
Eίναι σκυλί μεγάλου μεγέθους, με ύψος που στα αρσενικά ξεπερνάει συχνά τα 65 εκ. στο ακρώμιο (και τα 60 στα θηλυκά).
Tο τρίχωμά του, πυκνό, τραχύ, δεν απαιτεί μεγάλη περιποίηση και το μόνο που ζητά είναι περιοδικό βούρτσισμα για την απομάκρυνση των νεκρών τριχών.
Xαρακτήρας ενος Ροτβαιλερ: Aν θέλουμε να μιλήσουμε για ένα χαρακτηριστικό του, αυτό ίσως είναι η έμφυτη επιθυμία του να προστατεύσει το σπίτι, την οικογένεια  και γενικά το χώρο του. Tο Ροτβάιλερ φτάνει στα άκρα αν νιώσει πως η οικογένειά του κινδυνεύει. Πρόκειται για ένα σκυλί έξυπνο, σκληρό που προσαρμόζεται εύκολα, αρκετά ήρεμο αλλά ταυτόχρονα με μεγάλη αυτοπεποίθηση, γενναίο και τολμηρό.
Δεν είναι ιδιαίτερα παιχνιδιάρικο, ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί “στοργικό” και φυσικά, ως γνήσιος φύλακας, δεν κάνει φιλίες γρήγορα και με οποιονδήποτε. Eίναι επίσης πεισματάρικο και αρκετά κυριαρχικό (ιδιαίτερα τα αρσενικά) με έντονες τάσεις να επιβάλλεται στους γύρω του. Aυτό σημαίνει πως απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην κοινωνικοποίηση και την εκπαίδευση του σκύλου.
Γενικά επιφυλακτικό στις αντιδράσεις του, περιμένει την εξέλιξη καταστάσεων, πριν ανταποκριθεί. Δεν μπορούμε εύκολα να του εμπιστευτούμε μικρά σκυλιά ή γάτες -κυρίως σε αρσενικό σκύλο.
Eκπαίδευση ενος Ροτβαιλερ: Mια τόσο δυναμική φυλή, χρειάζεται κοινωνικοποίηση από νωρίς και πολλή ανθρώπινη συντροφιά. H συνεχής και συνεπής εκπαίδευση καθώς και η καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητες για να βγάλει τον καλύτερό του εαυτό και να γίνει ένα πιστό μέλος της οικογένειας και εξαίρετος φύλακας. H επίμονη εκπαίδευση υπακοής - ιδιαίτερα αν υπάρχουν μικρά παιδιά στο σπίτι - είναι απαραίτητη και απαιτεί προσοχή καθώς, αν αποτύχει, μπορεί το ροτβάιλερ να εξελιχθεί σε ιδιαίτερα επιθετικό και κυριαρχικό ζώο. Eυτυχώς, πρόκεται για μια φυλή που μαθαίνει γρήγορα...
Λόγω της φύσης του, δεν έχει ανάγκη από πρόσθετη εκπαίδευση προκειμένου να είναι ένας θαυμάσιος φύλακας. Xρειάζεται καθημερινά αρκετή σωματική άσκηση και μεγάλη πνευματική δραστηριότητα σε συνδυασμό με μαθήματα υπακοής. Σε κάθε περίπτωση, είναι δύσκολο να… εξαντλήσετε αυτό το δυνατό ζώο. 
Eιδικές Iκανότητες: Προστασία χώρου, σωματοφύλακας, αστυνομικός, σκύλος εργασίας. Πολύ καλός σκύλος γενικών καθηκόντων (με τη σωστή εκπαίδευση και μεταχείριση). 
Ένας σκύλος κατάλληλος για... Aφεντικό υπεύθυνο, δυναμικό, ήρεμο, ικανό να ηγηθεί της αγέλης. Αν αποτύχει, αρχηγός θα γίνει ο σκύλος γι’ αυτό και λέμε πως ένα αρσενικό Rott δεν είναι ζώο κατάλληλο για όλους. Προσέξτε στην ανατροφή και την εκπαίδευσή του - μην τον αφήσετε ούτε στιγμή να σκεφτεί πως αυτός είναι τ’ αφεντικό -  και θα σας ανταμείψει με το παραπάνω με την αφοσίωση και την υπακοή του.
H αντοχή του στο κρύο είναι μέτρια και μικρή στη ζέστη. Mπορεί να ζήσει έξω στο εύκρατο ελληνικό κλίμα. Ποτέ μην το περιορίσετε στην πίσω αυλή ή την ταράτσα γιατί τείνει να γίνει ιδιαίτερα επιθετικό -κυρίως αν δεν έχει αρκετή συναναστροφή με ανθρώπους ή αν τον ενοχλούν και τον βασανίζουν παιδιά και άλλα σκυλιά της γειτονιάς. Σχετικά αδρανής στο εσωτερικό του σπιτιού, Θα τα πάει καλά σε διαμέρισμα, αν παίρνει την άσκηση που χρειάζεται. 
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Pug - Παγκ

ύψος: αρσενικός: 30-36cm | θηλυκό:25-30cm
Βάρος: αρσενικός: 6-9 kg
θηλυκό: 6-8 kg
περιοχή προέλευσης: Κίνα
αρχικός προορισμός: συντροφιά ΡΑΤΣΑ: Παγκ, Μοπς.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Κίνα.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Ο πρόγονος του σημερινού Παγκ είχε κάνει την εμφάνισή του πριν πολλούς αιώνες στην Ανατολική Ασία. Ήταν το αγαπημένο σκυλί στις Αυλές, στην αρχή της Κίνας και μετά της Ολλανδίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας, όταν ήρθε στην Ευρώπη.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Ανήκει στα μικρόσωμα σκυλιά με ύψος από 25 μέχρι 30 εκ. και βάρος από 6 μέχρι 8 κιλά. Είναι γεροδεμένο σκυλί με μεγάλο, στρογγυλό κεφάλι. Τα μάτια του είναι μεγάλα και σκούρα. Τα αυτιά είναι μικρά, λεπτά, απαλά και διπλωμένα. Η ουρά είναι μικρή και κάνει κουλούρα πάνω από τη λεκάνη. Το δέρμα είναι χαλαρό και δημιουργεί πτυχές στο κεφάλι. Το τρίχωμα είναι λείο, απαλό, κοντό, γυαλιστερό και τα χρώματα είναι μαύρο, βερικοκί, ασημί και φαιοκίτρινο με μαύρη μάσκα.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Είναι ένα χαρούμενο σκυλί που αγαπάει πολύ την οικογένεια και θέλει να γίνει μέλος της. Είναι καλός φίλος των παιδιών και ακούραστος σύντροφος στα παιχνίδια τους. Αν και του αρέσει η ανθρώπινη συντροφιά είναι επιφυλακτικό με τους ξένους.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΑΓΚ: Είναι σκυλί που προσαρμόζεται εύκολα και μπορεί να ζήσει σε διαμέρισμα. Έχει ανάγκη ιδιαίτερης προστασίας από τη ζέστη. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στο φαγητό, γιατί ενώ έχει ανάγκη μικρή ποσότητα τροφής είναι λαίμαργο και μπορεί να παχύνει, αφού δεν του αρέσει και η άσκηση. Το τρίχωμά του χρειάζεται τακτικό βούρτσισμα και συχνό καθάρισμα οι πτυχές του προσώπου του.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Pomeranian - Πομερανιαν

Ιστορία και προέλευση

Το Πομεράνιαν κατάγεται από τους σκύλους που χρησιμοποιούνταν στα έλκηθρα στην Ισλανδία και την Λαπωνία. Τα σκυλιά αυτά βρίσκονταν στην Σκανδιναβία, την Βαλτική και την σε όλη την Βορειοανατολική Ευρώπη και έχουν χαρακτηριστεί ως φυλές Σπίτς. Στην Γερμανία συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκαν για την φύλαξη κοπαδιών. Σε μια συγκεκριμένη επαρχίας της Γερμανίας, την Πομερανία, οι σκύλοι Σπίτς ήταν πιο μικρόσωμοι από τα Σπίτς των υπόλοιπων περιοχών της χώρας. Από την περιοχή αυτήν έγινε εισαγωγή του μικρόσωμου Σπίτς στην Αγγλία στα μέσα του 19ου , και έγινε ευρέως γνωστό με το όνομα προέλευσης Πομεράνιαν. Αργότερα το Πομεράνιαν διαδόθηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και έγινε πολύ δημοφιλές ως σκυλί των βασιλέων. Αρχικά τα Πομεράνιαν ήταν μεγάλου μεγέθους σκυλιά, αλλά επειδή από σκυλί εργασίας κατέληξε σε σκυλί συντροφιάς, σταδιακά μέσω επιλεκτικών διασταυρώσεων ελαχιστοποίησε το μέγεθος του. Το σύγχρονο Πομεράνιαν είναι σκύλος με μέγεθος που κατατάσσεται στην κατηγορία toy και αποκαλείται εναλλακτικά Σπίτς νάνος (Zwergspitz, Spitz nain)
Χαρακτήρας

Το Πομεράνιαν είναι ένα πολύ τρυφερό και εξωστρεφές σκυλί. Παρά το αρκετά μικρό μέγεθος του μπορεί να είναι επίμονο και τολμηρό, έτσι η εκπαίδευση του δεν πρέπει να παραληφθεί. Έχουν διατηρήσει το ένστικτο της επαγρύπνησης για την φύλαξη του χώρου και των αγαπημένων τους προσώπων. Είναι πιστά στον ιδιοκτήτη και προσεκτικά με τους υπόλοιπους. Στα Πομεράνιαν αρέσει να είναι το κέντρο της προσοχής και επειδή είναι αρκετά εύστροφα μπορούν εύκολα να μάθουν κόλπα, αρκεί να διαθέσει ο ιδιοκτήτης λίγο χρόνο.
Μέγεθος και εμφάνιση

Το Πομεράνιαν είναι ένα μικρό, συμπαγές σκυλί με τον κοντό λαιμό και πυκνή γούνα. Σύμφωνα με το πρότυπο της φυλής, το ιδανικό Πομεράνιαν έχει μικρά σηκωμένα αυτιά και παχύ διπλό μανδύα τριχώματος, που το προστατεύει από τη ζέστη, το κρύο, τη βροχή και το χιόνι και χρειάζεται συχνή περιποίηση για να διατηρείται φουσκωτό και αφράτο. Η ουρά του καλύπτεται από πλούσιο μακρύ τρίχωμα και απλώνεται επίπεδη πάνω από την πλάτη. Η μουσούδα του έχει τονισμένο σταμάτημα (στοπ), που δίνει την αίσθηση ενός μεγάλου μετώπου και τα μάτια του είναι μικρά και αμυγδαλωτά. Το βάρος κυμαίνεται από 1 έως 3 κιλά και το ιδανικό βάρος είναι 1,5 – 2 κιλά. Το ύψος κυμαίνεται από 15 έως 30 εκατοστά. Το Πομεράνιαν έχει μεγάλη ποικιλία σε χρώματα, όπως κόκκινο, λευκό, πορτοκαλί, κρέμ, καφέ, μαύρο, μπλε, και σε μερικές περιπτώσεις δίχρωμο.
Φροντίδα

Η πλούσια χνουδωτή γούνα του Πομεράνιαν χρειάζεται καθημερινό βούρτσισμα. Τα μάτια χρειάζονται καθαρισμό και τα δόντια του συχνή εξέταση γιατί είναι ευαίσθητα. Η φυλή αυτή δεν έχει ανάγκη από καθημερινή άσκηση όμως για να διατηρεί ακμαία την υγεία του καλό είναι να το διατηρούμε στο ιδανικό βάρος που προτείνει ο κτηνίατρος. Ο κύκλος ζωής του είναι περίπου 12-15 έτη.

Η εκτροφή μας αποτελείται από μικρόσωμα Πομεράνιαν εξαιρετικής ποιότητας και μορφολογίας. Είμαστε υπερήφανοι για τα σκυλιά μας γιατί έχουν γραμμές αίματος και προγόνους με πολλές διακρίσεις σε Πανευρωπαϊκό επίπεδο. Οι αποχρώσεις που διαθέτουμε είναι κυρίως κρεμ, μπεζ (σαμπανιζέ), πορτοκαλί και κόκκινο.
Βάρος: 1,5 - 3 kgr
Χώρα Προέλευσης: Γερμανία
Aρχικός προορισμός: Γερμανία
Δεν τρώει πολύ, πλένεται εύκολα, χωράει παντού και συμφέρει.
Παρά το μικρό του μέγεθος κερδίζει ακόμα και όσους προτιμούν τους μεγαλόσωμους σκύλους.
Το Πομεράνιαν έχει διατελέσει στο πλευρό πολλών διασημοτήτων και έχει διαπρέψει σε πολλούς τομείς. Το Πομεράνιαν είναι το μικρότερο μέλος της οικογένειας των Γερμανικών Σπίτς αλλά και του συνόλου των φυλών Σπιτς (όπως Σαμουαγιέντ, Κίσχουντ, Χάσκι Σιβηρίας, Μάλαμουτ, Νορβηγικό Ελκχαουντ, Τσόου Τσόου, κ.α.). Οι πρόγονοί του, πολύ πιο μεγαλόσωμοι, τραβούσαν έλκηθρα και καθοδηγούσαν ταράνδους στην Ισλανδία και στη Λαπωνία.
Πλέον, το μέγεθός του έχει συρρικνωθεί στα 1,5 έως 3 κιλά και το Πομεράνιαν τελεί κυρίως χρέη σκύλου συντροφιάς. Πρόκειται για ένα πανέξυπνο, χαρούμενο, ενεργητικό ζώο, που εκπαιδεύεται εύκολα και βρίσκεται πάντα σε επιφυλακή. Πολλά Πομεράνιαν έχουν συμμετάσχει με επιτυχία σε αγώνες υπακοής, agility και flyball και κάποια έχουν διατελέσει βοηθοί σε άτομα με ειδικές ανάγκες.
Η εξωτερική εμφάνιση
Το Πομεράνιαν είναι ένα συμπαγές, ενεργητικό μικρόσωμο σκυλάκι, με κοντή πλάτη.
Σύμφωνα με το πρότυπο της φυλής έχει μικρά σηκωμένα αυτιά και παχύ διπλό μανδύα τριχώματος, που το προστατεύει από τη ζέστη, το κρύο, τη βροχή και το χιόνι και χρειάζεται συχνή περιποίηση για να διατηρείται φουσκωτό και αφράτο. Η ουρά του καλύπτεται από πλούσιο μακρύ τρίχωμα και απλώνεται επίπεδη πάνω από την πλάτη. Η μουσούδα του έχει τονισμένο σταμάτημα (στοπ), που δίνει την αίσθηση ενός μεγάλου μετώπου και τα μάτια του είναι μικρά και αμυγδαλωτά. Το Πομ, όπως το αποκαλούν οι λάτρεις της φυλής, «έρχεται» σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων.
Συχνά βλέπουμε Πομεράνιαν από μέτριες εκτροφές να είναι πιο μεγαλόσωμα από το πρότυπο, με μονό μανδύα τριχώματος και μυτερή μουσούδα χωρίς έντονο στοπ μοιάζοντας περισσότερο με τα Νορβηγικά «ξαδέλφια» τους.
Η ιστορία
Πήρε το όνομά του από την επαρχία της Πομερανίας που βρίσκεται στη νότια ακτή της Βαλτικής και ανήκει πλέον στη Γερμανία. Το 1870 αναγνωρίστηκε από τον Αγγλικό Κυνολογικό Ομιλο ο σκύλος Σπιτς. Το 1888 ένα Πομεράνιαν με το όνομα Μάρκο έφτασε στην Αγγλία για να συντροφεύσει τη Βασίλισσα Βικτωρία, οδηγώντας τη δημοτικότητα της φυλής στα ύψη. Λέγεται μάλιστα, ότι η Βασίλισσα ενίσχυσε την προτίμηση για πιο μικρόσωμα Πομ.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Pinscher - Πινσερ

ΡΑΤΣΑ: Πίντσερ Μινιατούρα, Πίνσερ Μινιατούρα.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Γερμανία.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Όταν διαπιστώθηκε ότι τα μικρότερα σε μέγεθος κουτάβια Πίντσερ όχι μόνο κατάφερναν να επιζήσουν αλλά ήταν πολύ ζωηρά και έξυπνα οι εκτροφείς προσπάθησαν, με επιλεκτικές διασταυρώσεις, να παράγουν μικρόσωμα Πίντσερ. Με το πέρασμα του χρόνου το Πίντσερ Μινιατούρα αναγνωρίστηκε σαν ξεχωριστή ράτσα και έγινε πολύ δημοφιλές.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Το Πίντσερ Μινιατούρα είναι μια μικρογραφία του Πίντσερ με ύψος από 25 μέχρι 30,5 εκ. και βάρος από 3 μέχρι 6 κιλά. Έχει στενό και μακρύ κεφάλι με σκούρα μάτια. Τα αυτιά ξεκινάνε ψηλά είναι ή όρθια και στητά ή διπλωμένα, και η ουρά είναι συνήθως κομμένη. Έχει τρίχωμα λείο, πυκνό, τραχύ και γυαλιστερό σε χρώμα καφέ σε όλες τις διαβαθμίσεις ή μαύρο με κόκκινο ή καφέ.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Ανήκει στα σκυλιά συντροφιάς, είναι ζωηρό, έξυπνο, γενναίο και πιστό. Αγαπά την οικογένεια και του αρέσει να παίζει με τα παιδιά. Είναι επιφυλακτικό με τους ξένους και συνυπάρχει με άλλα κατοικίδια.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΠΙΝΤΣΕΡ ΜΙΝΙΑΤΟΥΡΑΣ: Χρειάζεται από νωρίς κοινωνικοποίηση και εκπαιδεύεται εύκολα. Του αρέσει η ανθρώπινη συντροφιά και την επιδιώκει. Προσαρμόζεται εύκολα και κοιμάται μέσα στο σπίτι. Χρειάζεται λίγη ποσότητα τροφής και για άσκηση το παιχνίδι στο σπίτι και η καθημερινή βόλτα είναι απαραίτητα.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Mastino Napolitano - Mαστίνο Ναπολιτάνο

ΡΑΤΣΑ: Mαστίνο Ναπολιτάνο, Μαστίφ Νεάπολης.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Ιταλία.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Θεωρείται ότι οι πρόγονοί του είναι τα πολεμικά σκυλιά των Ρωμαίων. Στις μέρες μας είναι γνωστό σαν κατοικίδιο αλλά επίσης χρησιμοποιείται από την Αστυνομία και τον Στρατό.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Ανήκει στα μεγαλόσωμα σκυλιά με ύψος από 60 μέχρι 75 εκ. και βάρος από 50 μέχρι 75 κιλά. Είναι δυνατό και βαρύ σκυλί με επιβλητική εμφάνιση. Έχει πλατύ και ογκώδες κεφάλι με χαλαρό δέρμα που σχηματίζει πτυχές. Τα αυτιά του είναι τριγωνικά, ψηλά στο κεφάλι, κρεμαστά και κολλητά στα μάγουλα. Τα στρογγυλά του μάτια έχουν χρώμα ανάλογο του τριχώματος. Έχει φαρδύ στήθος και στέρνο. Η ουρά είναι δυνατή, χοντρή και φτάνει μέχρι τον αστράγαλο. Το τρίχωμα είναι πυκνό, κοντό, λείο, σκληρό και λεπτό. Το χρώμα είναι συνήθως γκρι ή μαύρο και άσπρο στο στήθος και τα δάχτυλα, μπορεί ακόμη να είναι υπόξανθο ή να έχει ραβδώσεις σε όλα τα χρώματα.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Είναι ένα ήσυχο, ήρεμο και φιλικό σκυλί. Είναι φύλακας από τη φύση του και δεν διακρίνεται για την ενέργεια του.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΜΑΣΤΙΝΟ ΝΑΠΟΛΙΤΑΝΟ: Είναι κατάλληλο για σκυλί συντροφιάς και μπορεί να κοιμάται εκτός σπιτιού. Έχει ανάγκη μεγάλης ποσότητας τροφής και αρκετής άσκησης.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Maltese - Μαλτεζ

Ράτσα: Μαλτεζ, Μαλτέζ Mίνι

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Κεντρική λεκάνη της Μεσογείου, Ιταλία.
Καταγωγή: Κεντρική Μεσογειακή Περιοχή
Αιγίδα: Ιταλία
Κατάταξη FCI: Το μαλτεζ κατατάσετε στην ομάδα 9 Συντροφιάς και Σκύλοι Toy - Τομέας 1: Μπισόν και σχετικές φυλές
Ιστορία: Αν και το Μαλτέζ οφείλει το όνομά του στην Μάλτα δεν είναι σίγουρο ότι εμφανίστηκε εκεί πρώτη φορά.Τα μαλτεζ είναι πολύ παλιά ράτσα που έχει εμφανιστεί στην αρχαιότητα σε Αίγυπτο και Ελλάδα. Ήταν πολύ αγαπητό στην Αυλή της βασίλισσας Ελισάβετ Α. Χρησιμοποιήθηκε για να κυνηγάει τα τρωκτικά στις παραθαλάσσιες πόλεις της Μεσογείου.

Περιγραφή του Μαλτεζ

Σε αυτά τα μικρά σκυλιά (μαλτέζ μινι) το ύψος κυμαίνεται από 20 μέχρι 25 εκ. και ζυγίζουν από 3 μέχρι 4 κιλά. Το καθαρό άσπρο τρίχωμα είναι πολύ μακρύ σε ολόκληρο το σώμα, παντελώς ίσιο και στερείται υποστρώματος. Τα αυτιά κρέμονται ίσια, κοντά στις πλευρές του κεφαλιού.
Γενική Εμφάνιση Του Μαλτεζ: Μικρού μεγέθους, με κάπως μακρύ σώμα. Καλύπτεται από πολύ μακρύ λευκό τρίχωμα, είναι πολύ κομψό και έχει ένα περήφανο και ξεχωριστό κεφάλι.
Χαρακτήρας Του Μαλτεζ: Είναι χαρούμενο, έξυπνο, πιστό και υπάκουο σκυλί, αφοσιωμένο στον ιδιοκτήτη και την οικογένεια. Συνυπάρχει με άλλα κατοικίδια και αν αισθανθεί απειλή θα αμυνθεί με γαβγίσματα και δαγκώματα. Εκπαιδεύεται εύκολα.

Προβλήματα Υγείας για ενα μαλτεζακι

Προδιάθεση για εγκαύματα από έκθεση στον ήλιο, προβλήματα στο δέρμα, στο αναπνευστικό, στα μάτια και στα δόντια και στο μηροκνήμιο. Ορισμένα μπορεί να είναι δύσκολο να ταϊστούν λόγω αδύναμης πέψης. Μπορεί να κρυολογήσουν εύκολα και δεν αισθάνονται καλά στο ζεστό καιρό. Τα Μαλτέζ πρέπει να μένουν μακριά από υγρασία.

Άσκηση ενος Μαλτεζ

Τα Μαλτεζ χρειάζονται μία καθημερινή βόλτα.

Το παιχνίδι θα φροντίσει για ένα μεγάλο μέρος της ανάγκης τους για άσκηση, ωστόσο, όπως με όλες τις φυλές, το παιχνίδι δεν καλύπτει το βασικό ένστικτό τους να περπατούν έξω. Σκυλιά που δεν πηγαίνουν καθημερινές βόλτες θα αναπτύξουν προβλήματα συμπεριφοράς. Παραμένουν παιχνιδιάρικα μέχρι τα γεράματά τους.

Τα μαλτεζ είναι πολύ ζωηρά μέσα στο σπίτι.

Διάρκεια Ζωής ενος Μαλτεζ

Περίπου 15 ή παραπάνω χρόνια. Μπορεί να ζήσει μέχρι 18, αλλά είναι σημαντικό να το κρατάτε μακριά από υγρασία.

Καλλωπισμός ενος Μαλτεζ

Το καθημερινό ξέμπλεγμα και βούρτσισμα είναι σημαντικό αλλά να κάνετε ήπιες κινήσεις, καθώς το τρίχωμα είναι πολύ μαλακό. Να καθαρίζετε τα μάτια καθημερινά για να προλαμβάνετε τις κοκκινίλες και να καθαρίζετε το υπογένειο μετά από κάθε γεύμα για τον ίδιο λόγο. Να καθαρίζετε τα αυτιά και να τραβάτε τις τρίχες που μεγαλώνουν μέσα στον ακουστικό πόρο. Τα μαλλιά πάνω στο κεφάλι συχνά πιάνονται κότσος για να μην μπαίνουν στα μάτια.

Το Μαλτέζ μαδάει λίγο έως καθόλου.

Τι πρέπει να γνωρίζετε πρίν την απόκτηση κάποιου μαλτεζ

Το Μαλτέζ είναι μία ράτσα που του αρέσουν τα χάδια.

Καθημερινά χρειάζονται καθαρισμό τα μάτια και τα αυτιά ενώ το τρίχωμα βούρτσισμα και συχνό λούσιμο. Έχει προσαρμοστεί στη ζωή της πόλης και πρέπει να κοιμάται μέσα στο σπίτι. Υποφέρει με την πολλή ζέστη και την υγρασία. Χρειάζεται μέτρια ποσότητα τροφής και μέτρια άσκηση.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Malinois - Μαλινουα

Μια πρώτη συνοπτική παρουσίαση ενός «γνωστού – αγνώστου». Ανακαλύψτε τον σκύλο του “επόμενου αιώνα”, μάθετε για τα χαρακτηριστικά, το ταμπεραμέντο, τα κατορθώματα και τα σπάνια προσόντα του και αποφασίστε αν όσα τον κάνουν να ξεχωρίζει ταιριάζουν με τις δικές σας επιθυμίες και δυνατότητες απόκτησής του.
Ο Βελγικός Ποιμενικός «Malinois» είναι μια δημοφιλής στους «ειδικούς» φυλή σκύλων, αλλά ταυτόχρονα και μία από τις λιγότερο γνωστές στο ευρύ κοινό.
Πήρε το όνομα του από την πόλη Μαλίν, του Bελγίου. Μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν πολλές συγγενικές φυλές ποιμενικών σκύλων αλλά, καθώς η βοσκή προβάτων έπαψε να είναι απαραίτητη, οι κυνοτρόφοι τους “εξευγένισαν” και δημιούργησαν έναν βασικό τύπο, με τέσσερα χρώματα και ποικιλίες τριχώματος.
Αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να φυλάει κοπάδια μέσα και γύρω από το Βέλγιο, επειδή ήταν καλός φύλακας για το αγρόκτημα, προστατευτικός με τα πρόβατα και ανθεκτικός στις βροχές, το κρύο και τις ασθένειες.
Το 1911 μεταφέρθηκε στις Η.Π.Α και αναγνωρίστηκε το 1912. Την δεκαετία 1940 – 50 χάθηκαν οι αρχικές εισαγωγές και η φυλή χαρακτηρίστηκε «προς εξαφάνιση» μέχρι και το 1958. Το 1965 κατατάχθηκε στους σκύλους εργασίας.
Διαφοροποιήσεις πέραν του Ατλαντικού
Στις πιο πολλές χώρες και κυρίως τις Ευρωπαϊκές, οι διαφοροποιήσεις του Βελγικού ποιμενικού έγιναν δεκτές σαν διαφορετικές μορφές της ίδιας ράτσας («ένα σκυλί – τέσσερις τύποι»). Αντιθέτως στις Η.Π.Α, αναγνωρίστηκαν σαν χωριστές. Βελγικός τσοπανόσκυλος (Γκρενετάελ, Βελγικός Τερβιρέν και Μαλινουά. Ο Λακενουά δεν αναγνωρίζεται από την A.K.C ως χωριστή φυλή.
Οι τέσσερις τύποι του Βελγικού Ποιμενικού ξεχωρίζουν αρκετά μεταξύ τους στα μορφολογικά χαρακτηριστικά, το χαρακτήρα και τις εργασιακές τους ικανότητες. Ως απλό δείγμα σύγκρισης, ο Λακενουά έχει τρίχωμα σκληρό, στεγνό, ποτέ κατσαρό και χρώμα κοκκινωπό, φαιοκίτρινο και μαύρη σκίαση, ο Tερβίρεν ξεχωρίζει για την ενεργητικότητά του και ο Γκρενετάελ για το μακρύ, μαύρο, εξωτερικό του τρίχωμα (μερικές φορές με άσπρα μπαλώματα).
«Πληθυσμός»
Επίσημα στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό των Mαλινουά υπάρχουν μόνο για τις Η.Π.Α, όπου το 1996 είχαν πιστοποιηθεί επισήμως 4.000 σκύλοι αυτής της φυλής. Στην Ευρώπη ζουν πολλοί περισσότεροι, ειδικά στην Γαλλία και στο Βέλγιο όπου θεωρούνται η πιο δημοφιλής φυλή. Στην Ελλάδα ο αριθμός τους είναι σημαντικά περιορισμένος και μόνο τα τελευταία χρόνια αρχίζει να αυξάνεται, κυρίως λόγω της συστηματικής προσπάθειας ορισμένων εκτροφέων.
Στην «υπηρεσία» του ανθρώπου
Το Mαλινουά ανήκει στα σκυλιά εργασίας. Στο παρελθόν εργάστηκε κύρια ως τσοπανόσκυλο, όπου και διακρίθηκε για τις εξαιρετικές του ικανότητες, την καταπληκτική παρατηρητικότητα, την αίσθηση της απουσίας προβάτων, την επίγνωση του κινδύνου, την επιβολή της τάξης, τη μειλίχια αυστηρότητά του και την θαυμάσια εκτέλεση των καθηκόντων του.
Σήμερα, που η εργασία του τσοπανόσκυλου πέρασε σε δεύτερη μοίρα, καλείται να παίξει ένα σημαντικότερο ρόλο ως σκύλος προστασίας, φύλακας, αστυνομικός σκύλος και το κυριότερο, ως ιδανικός φίλος και σύντροφος.
Eξαίρετος «αμυντικός» σκύλος, χρησιμοποιείται από το στρατό, την αστυνομία και την πυροσβεστική υπηρεσία σε ιδιαίτερα απαιτητικές αποστολές φύλαξης, ανίχνευσης βόμβων και ναρκωτικών αλλά και για το τράβηγμα ελκήθρων και κάρων.
Πολύ δυνατός και πιστός, γίνεται καλός φύλακας του σπιτιού και ιδανικός για συντροφιά επειδή «αντέχει» στα παιχνίδια των παιδιών και εξοικειώνεται πολύ γρήγορα με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τις συνήθειες της οικογένειας.
Γενικά εξωτερικά χαρακτηριστικά
Το Mαλινουά είναι καλά ισορροπημένο «τετράγωνο σκυλί». Καθώς το παρατηρείς από τα πλάγια, σου δίνει την εντύπωση ότι η ράχη και τα πόδια του σχηματίζουν ένα αρμονικό τετράγωνο -εικόνα σταθερότητας και στιβαρότητας, χωρίς να είναι σκυλί ογκώδες ή με μεγάλες μάζες.
Το καλά αναπτυγμένο μυϊκό του σύστημα δεν είναι αντιαισθητικά υπερτροφικό  και, σε συνδυασμό με το κεφάλι του - που έχει μια «καθαρή κοπή» - του προσδίδει συμμετρικές αναλογίες και αισθητική ισορροπία μεταξύ κορμού και κεφαλιού.
Η γενικότερη κομψότητα στην εμφάνιση τονίζει τον εξαιρετικά υπερήφανο χαρακτήρα του: το κεφάλι και ο λαιμός στέκουν ψηλά, προσφέροντας ένα «επιπλέον συν» στη γενικά αγέρωχη όψη του, που δίνει αμέσως την εντύπωση ενός ζώου γεμάτου ζωή και πάντα σε εγρήγορση. Η έκφραση του και η χαρακτηριστική έξυπνη ματιά συμβαδίζει με την ετοιμότητα για δράση, τη συνεχή παρατήρηση, την εστιασμένη προσοχή.
Συνήθως το αρσενικό είναι πιο εντυπωσιακό και μεγαλειώδες από το θηλυκό, το οποίο πάντως υπερέχει σε κομψότητα.
Αθλητικά χαρακτηριστικά
Το Mαλινουά είναι σκυλί «έντονα ενεργητικό», δραστήριο, αεικίνητο και ακούραστο. Όταν τρέχει, η κίνηση είναι ελεύθερη, ζωηρή, κοφτή, γρήγορη, βιαστική και φουριόζικη και καλύπτει τη μέγιστη απόσταση. Περισσότερο «πετά» παρά περπατά, κυριολεκτικά απογειώνεται, θυμίζοντας περισσότερο “πούμα” παρά έναν οποιοδήποτε άλλο σκύλο. H καταπληκτική του όσφρηση συνεργάζεται με τις αθλητικές του ικανότητες βελτιώνοντας ακόμη περισσότερο την απόδοσή του σε διαγωνισμούς ή καταστάσεις ανάγκης.
Προσωπικότητα - ιδιοσυγκρασία
Το Mαλινουά διακρίνεται για το συνδυασμό εξυπνάδας και περιέργειας. Διψά για ζωή και ψάχνει πάντα κάποια δουλειά να κάνει… Πολύ υπάκουο, σίγουρο για τον εαυτό του, με μεγάλη αυτοπεποίθηση, περήφανο, σοβαρό, πάντα σε εγρήγορση, αφοσιωμένο, ανταποκρίνεται εύκολα στην εκπαίδευση.
Ο κατάλληλος συνδυασμός επιλογής κουταβιού, εκπαίδευσης και φροντίδας, μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα έναν σκύλο περήφανο, ηγετικό, ενεργητικό, θαρραλέο, αυθόρμητο, με καλώς εννοούμενη επιθετικότητα, αισθησιακό, επίμονο, αγωνιστή, λογικό, δυνατό, ευαίσθητο, εφευρετικό, τελειομανή, ερευνητικό, άφοβο και ατρόμητο. Αντίθετα η κακή επιλογή, η ανεπαρκής εκπαίδευση και η πλημμελής φροντίδα μπορεί να οδηγήσει σε ένα σκύλο με ψυχολογικά προβλήματα, κόμπλεξ, νευρικότητα, θυμό, άγχος, ξεροκεφαλιά που συχνά καταλήγει «εκτός ελέγχου».
Tο Mαλινουά τείνει να δεθεί ισχυρά με ένα ή δύο άτομα και φαίνεται ότι προτιμά τις γυναίκες από τους άντρες. Είναι καλό και προστατευτικό με τα παιδιά, αρκεί να εκπαιδευτεί σωστά. Συναισθηματικά δεμένο με την οικογένεια (μέχρι σημείου κτητικότητας) και «σκληρό» απέναντι στους ξένους ήδη από 2 – 3 μηνών δεν επιτρέπει σε κανέναν ξένο να μπει στο σπίτι “του”. Πιστό και αφοσιωμένο, απαιτεί τα χάδια και την επικοινωνία, ζει για εσάς αλλά απαιτεί προτεραιότητα στη σχέση σας. Χρειάζεται να αισθάνεται μέλος της οικογένειας και το «ξεπληρώνει» με το παιχνίδι του και ως τέλειος φύλακας. Αν το παρατήσετε ή δεν του δείξετε το ανάλογο ενδιαφέρον, θα βρει τρόπο να «διασκεδάσει» τις εντυπώσεις και να το «ανταποδώσει», πολύ συχνά σε βάρος σας. Αγωνιστής με έντονο αθλητικό πνεύμα, δεν αφήνει τίποτα που να θεωρεί δικό του και δεν παρασύρεται από τους άλλους.
Μάγκας, σιωπηλός, δεν τον ακούμε ποτέ εάν δεν το θέλουμε, αρκεί να «μην τον ξεχάσουμε». Του αρέσει πολύ να παίζει με τα σαγόνια του. Διακρίνεται για τον έντονο αισθησιασμό του, την ευαισθησία, την αίσθηση του ωραίου που διαθέτει και την σχέση του με το αντίθετο φύλο («ερωτύλος»).
Εκπαίδευση - Κοινωνικοποίηση
Το Mαλινουά μπορεί να είναι είτε «ό,τι καλύτερο» σας έχει τύχει ή «ό,τι χειρότερο». Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει και αυτό θα εξαρτηθεί αποκλειστικά και μόνο από εσάς και τον εκπαιδευτή του.
Όλα τα Mαλινουά απαιτούν συστηματική εκπαίδευση με σφρίγος, κέφι, πρόκληση και παιχνίδι για να ελεγχθεί η υψηλή ενεργητικότητά τους και να τα στρέψεις σε χρήσιμες δραστηριότητες. Συναισθηματικά σκληρές μέθοδοι προπόνησης δεν λειτουργούν και, ειδικά στα Mαλινουά, μπορεί να φέρουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Λόγω του προστατευτικού ενστίκτου του, πρέπει να κοινωνικοποιηθεί από πολύ μικρή ηλικία (από 2 – 3 μηνών). Οι εκτροφείς θα πρέπει να κοινωνικοποιούν τα κουτάβια από τη γέννησή τους. Η κοινωνικοποίηση σε «τάξεις» (μαζί με άλλα) συστήνεται από πολλούς εκπαιδευτές για τα νεαρά κουτάβια, αφού, εάν δεν κοινωνικοποιηθεί ή δεν εκπαιδευτεί σωστά, το μαλινουά μπορεί να γίνει επικίνδυνο προς τα άλλα σκυλιά.
Επειδή λατρεύει να ευχαριστεί το αφεντικό του όταν, σπάνια, κάνει λάθος μπορεί να πληγωθεί πάρα πολύ. Αν αισθανθεί υπερβολική πίεση από τον ιδιοκτήτη ή τον εκπαιδευτή του (φυσική ή πνευματική) θα υποκύψει και θα τα παρατήσει ή, περιστασιακά θα προσπαθήσει να δαγκώσει, για να αποφύγει την ένταση της σύγχυσης ή της εσωτερικής διαμάχης.
Ανεπιθύμητη επιθετικότητα?
Το Mαλινουά αποτελούν «προστατευτική» και όχι «επιθετική» φυλή, αλλά αυτό εξαρτάται λιγότερο από το σκύλο και περισσότερο από το αφεντικό και το σπιτικό του. Ένα καλά αναθρεμμένο, ορθά κοινωνικοποιημένο και εκπαιδευμένο Mαλινουά θα εκτιμήσει με ηρεμία κάθε κατάσταση και θα χρησιμοποιήσει καλή κρίση και ανταπόκριση: Δεν θα είναι επιθετικό ή νευρικό στη συμπεριφορά του προς αγνώστους ανθρώπους ή καταστάσεις, παρά μόνον όταν λείπει το αφεντικό του και κάποιος άγνωστος εισβάλει στο χώρο της «οικογένειάς του». Αν όμως δεν προσέξουμε και του φωνάζουμε σε μικρή ηλικία ίσως αποκτήσει φοβίες και κόμπλεξ που δεν ξεπερνιούνται. Σκυλιά με χαμηλό ταμπεραμέντο ή όσα έχουν κοινωνικοποιηθεί ανεπαρκώς ή λανθασμένα, μπορεί να γίνουν υπερντροπαλά ή υπερεπιθετικά. Γι’ αυτό θεωρούμε σημαντικό να αποκτήσετε το κουτάβι σας από εκτροφείς που διαθέτουν σκύλους με καλό χαρακτήρα και να το κοινωνικοποιήσετε από πολύ νωρίς στη ζωή του.
Σχέσεις με παιδιά
Το Mαλινουά αναπτύσσει ιδιαίτερη σχέση με τα παιδιά. Σε κάποιες περιπτώσεις εκτελεί χρέη «νταντάς και προστάτη» - ειδικά εάν μεγαλώνουν μαζί. Εάν δεν μεγαλώσουν μαζί πρέπει να τους δοθεί ο χρόνος και η δυνατότητα να συναναστραφούν και να συνηθίσει ο ένας τον άλλο. Παρότι «αντέχει τα πάντα» από τα παιδιά, θα πρέπει να θυμάστε ότι είναι ένα σχετικά μεγάλο σκυλί, υπερδραστήριο και πολύ γρήγορο στις αντιδράσεις του, για αυτό δεν θα πρέπει να το αφήνετε χωρίς επίβλεψη με τα πολύ μικρά ή τα πολύ άτακτα παιδιά.
Προσαρμογή στη ζωή του σπιτιού
Αν και κανονικά ζει στην ύπαιθρο, το Mαλινουά γίνεται πολύ “εύκολο” κατοικίδιο γιατί μπορεί να προσαρμοστεί καλά και σχετικά εύκολα στη ζωή του σπιτιού - αρκεί να έχει τη δυνατότητα για φυσική δραστηριότητα. Δεν είναι όμως σκυλί που θα το βάλω στο «σπιτάκι» του, δένοντας το με την αλυσίδα. Αν το παραμελήσεις, αδιαφορήσεις γι’ αυτό ή το «στριμώξεις», θα το πληρώσεις...
Τα malinois δεν είναι για όλους
Είναι «δύσκολο» ζώο για ανθρώπους με μικρή εμπειρία στα σκυλιά. Δεν είναι σκυλί για τον καθένα αλλά αν κοινωνικοποιηθεί και εκπαιδευτεί σωστά, γίνεται εξαιρετικός σύντροφος της οικογένειας και αναπόσπαστο μέλος της (προτιμά να ζει μέσα στην «οικογένεια του».
Δραστήριο και αεικίνητο, δεν κάθεται εύκολα σε μια μεριά (ειδικά τα κουτάβια)και χρειάζεται ένα έμπειρο αφεντικό που να το μεταχειρίζεται με τον κατάλληλο τρόπο, και το οποίο θα αναγνωρίσει ως τον αρχηγό του. Του αρέσει να συμμετέχει στις δραστηριότητες σας – έτσι αν σας αρέσει το τρέξιμο, η πεζοπορία ή το ποδήλατο δρόμου, είναι ιδανικός σύντροφος.
Καλό είναι να αποκτήσετε Mαλινουά μόνο όταν είστε «αποφασισμένοι» και έχετε μια κάποια προηγούμενη εμπειρία στην ιδιοκτησία και την εκπαίδευση σκύλου. Αν δεν είστε προετοιμασμένοι για την ένταση της προσωπικότητας του θα τα βρείτε σκούρα γιατί τα Mαλινουά ό,τι κάνουν το κάνουν στα άκρα, είτε είναι δουλειά, είτε παιχνίδι, είτε, απλώς, λατρεία για το αφεντικό τους.
Η επιλογή ενός Μαλινουά είναι η καλύτερη απόφαση εάν αγαπάτε τα σκυλιά, σας αρέσει να τα φροντίζετε και περνάτε πολύ χρόνο με αυτά. Αν όμως εργάζεστε πολλές ώρες ταξιδεύετε συχνά ή έχετε δραστηριότητες που σας κρατούν μακριά τους, τότε ξεχάστε τα - δεν είναι για εσάς.
Αν έχετε άλλο κατοικίδιο, αποφύγετε την επαφή με κουτάβια μαλινουά αφού, πριν εκπαιδευτούν, είναι πολύ ενεργητικά με... έντονη προσωπικότητα.
Η τελική απόφαση
Μην την πάρετε μόνοι σας! Aποκτήστε Mαλινουά μόνον από εκτροφέα, αφού συζητήσετε αναλυτικά μαζί του και ξέρετε τι πραγματικά θέλετε. Τα σκυλιά αυτά, χωρίς αυτό να θεωρηθεί ελιτισμός, δεν είναι κατάλληλα για όλους.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Labrador - Λαμπραντορ

Εξωτερικά χαρακτηριστικά ενος λαμπραντορ

Τα Λαμπραντορ είναι σκυλιά μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους. Συγκεκριμένα, το ύψος ενός αρσενικού Λαμπραντόρ κυμαίνεται από 56 έως 63 εκατοστά ενώ το αντίστοιχο του θηλυκού από 54 έως 60 εκατοστά. Όσον αφορά το βάρος, ένα αρσενικό Λαμπραντόρ συνήθως ζυγίζει από 30 έως 36 κιλά ενώ ένα θηλυκό από 27 έως 32 κιλά.

Το τρίχωμα του Λαμπραντορ είναι σχετικά κοντό και γυαλιστερό. Οι χρωματισμοί που μπορεί να έχει είναι μαύρο, καφέ και κίτρινο.

Ιστορία των λαμπραντορ

Η καταγωγή του Λάμπραντορ δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη, ωστόσο γνωρίζουμε ότι η φυλή έφτασε στην Αγγλία από την Ανατολική ακτή του Καναδά – από τη Νέα Γη και τα νησιά του Saint John[1]. Στις αρχές του 18ου αιώνα οι Ευρωπαίοι μετανάστες ψαράδες που αλίευαν στα κρύα νερά της Νέας Γη, χρησιμοποιούσαν σαν βοηθούς αυτά τα σκυλιά που είχαν την ικανότητα να επαναφέρουν τα ψάρια που είχαν πέσει από τις βάρκες και να τραβούν στην ακτή τα δίκτυα των ψαράδων[1]. Το κοντό και παντός καιρού διπλό τρίχωμα του Λάμπραντορ ήταν ιδανικό για να αναλαμβάνει τέτοιες εργασίες στην ξηρά αλλά και στο νερό υπό αυτές τις παγωμένες θερμοκρασίες.
Τα σκυλιά των ψαράδων όχι μόνο έπρεπε να βοηθήσουν να μεταφέρουν στη μεταφορά των δικτυών και να ανακτήσουν τα ψάρια που βγήκαν απο αυτά, αλλά έπρεπε επίσης να είναι σε θέση να ανακτήσουν τα πουλιά και τα υδρόβια πουλιά στο κυνήγι.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το είδος αυτό προήλθε από διασταυρώσεις σκυλιών που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι μετανάστες με ντόπια σκυλιά και έτσι γεννήθηκε το Labrador retriever. Στην Πορτογαλία σήμερα υπάρχει μια φυλή σκύλων που έχει μια αρκετά μεγάλη ομοιότητα με τα Λάμπραντορ, τα Cane di Castro Laboreiro Waterdog και ίσως το όνομα Labrador να προέρχεται από εκεί μια και η περιοχή Saint John που κατάγονται αυτά τα σκυλιά βρίσκεται νότια του Labrador.

Είναι πολύ πιθανόν πολλά χαρακτηριστικά της φυλής, όπως η επαναφορά αλλά και η περιβόητη όρεξη τους για φαγητό να προέρχονται από εκείνη την περίοδο. Τα σκυλιά αυτά ενδεχομένως να ταΐζονταν κατά την περίοδο του χειμώνα κατά την οποία βοηθούσαν στην μεταφορά ξύλων για το κάπνισμα των ψαριών και να αφήνονταν ελεύθερα να βρουν μόνα τους τροφή το καλοκαίρι, συνεπώς κυνηγούσαν μόνα τους ψάρια για να αυτοσυντηρηθούν. Γι' αυτό τα Λάμπραντορ ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι μπορούν να φάνε τα πάντα και οι περισσότεροι ιδιοκτήτες θα συμφωνήσουν ότι ακόμα και το πιο καλοταϊσμένο Λάμπραντορ δε θα έλεγε όχι σε λίγο φαγητό ακόμα.


Διάδοση στην Ευρώπη

Οι ψαράδες μετέφεραν μερικά από τα καλύτερα αυτά σκυλιά στην Αγγλία για να πωληθούν στα λιμάνια του Ντόρσετ[1]. Τα νέα της καταπληκτικής ικανότητας τους για επαναφορά διαδόθηκαν γρήγορα, και πλούσιοι γαιοκτήμονες αποφάσισαν να τα δοκιμάσουν στο κυνήγι[2]. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το Λάμπραντορ είχε καθιερωθεί σαν εξαιρετικό retriever (σκύλος επαναφοράς) τόσο στο νερό όσο και την ξηρά, και σαν εξαιρετικά ευφυής και πράος χαρακτήρας.

Αυτοί οι πρώτοι εισαγωγείς έκαναν εξαιρετική δουλειά, διατηρώντας τις γραμμές αίματος καθαρές και θεσπίζοντας ένα στάνταρντ φυλής που ελάχιστα έχει αλλάξει μέχρι σήμερα. Είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς τους ανθρώπους, τον συνταγματάρχη Πήτερ Χόκερ (Peter Hawker), τον Δούκα του Buccleuch, τους Earls Malmesbury και Ηome και πολλούς άλλους που έθεσαν τις στέρεες βάσεις στην φυλή. Παρόλο που η καταγωγή του Λάμπραντορ είναι από τον Καναδά, η φυλή οφείλει την ύπαρξη και εδραίωση της σε αυτούς τους γαιοκτήμονες του δέκατου ένατου αιώνα που αναγνώρισαν τις εκπληκτικές ικανότητες των Λαμπραντορ στο κυνήγι και στην επαναφορά.

Θεσπίζοντας το 'στάνταρντ' της φυλής των Λάμπραντορ

Το Labrador retriever club της Αγγλίας επιχείρησε το 1916 να θεσπίσει το στάνταρ της φυλής. Μέχρι τότε επιτρέπονταν οι διασταυρώσεις μεταξύ των ριτρίβερ και τα κουτάβια από τις γέννες εγγράφονταν στην φυλή στην οποία έμοιαζαν περισσότερο. Για παράδειγμα σε μια γέννα από Λάμπραντορ και Φλάτκουτ τα κουτάβια θα καταχωρούνταν στα μητρώα της φυλής με την οποία θα είχαν μεγαλύτερη εξωτερική ομοιότητα. Η επιτροπή αυτή θέσπισε το στάνταρ της φυλής που αναγνωρίστηκε από τον Αγγλικό Κυνοφιλικό Όμιλο και που παρέμεινε αναλλοίωτο μέχρι το 1950.

Το 1830 ο συνταγματάρχης Hawker αναφέρθηκε στα σκυλιά ύδατος του ST Johns ως, "κατά πολύ το καλύτερα για οποιοδήποτε είδος κυνηγιού είναι γενικά μαύρος και όχι μεγαλύτερος από έναν pointer, πολύ δυνατός στα πόδια με την κοντή ομαλή τρίχα και η ουρά του δεν κατσαρώνει τόσο πολύ, εξαιρετικά γρήγορα ανακτά, κολυμπά και παλεύει."."
Δεν πήρε πολύ πριν να αρχίσουν οι ψαράδες να φέρνουν πίσω όχι μόνο αλιεία από την νέα γη, αλλά και μερικά από καλύτερα retrievers, για να πωληθούν στην αγορά. Ο κύριος λιμένας της εισαγωγής για τα "σκυλιά ύδατος του ST Johns" ήταν ο λιμένας Poole, και στο 1830 αυτά τα πολύτιμα σκυλιά πήγαν στα εκλεκτικά προγράμματα αναπαραγωγής στην Αγγλία και τη Σκωτία..
Αλλά ενώ η αναπαραγωγή στη Μεγάλη Βρετανία συνεχίστηκε, οι βαριοί φόροι σκυλιών στον Καναδά, καθώς επίσης και ένας αγγλικός νόμος καραντίνας, σήμαναν το τέλος για το αρχικό απόθεμα αναπαραγωγής στη νέα γη.
ο 5ος δούκας Buccleuch και ο 7ος δούκας Queensberry, διαδέχτηκαν τον πατέρα τους dukedom Buccleuch το 1819. Ο 5ος δούκας ήταν επίσης ένας από τον πρώτους που εισήγαγε τα σκυλιά του Λαμπραντόρ από τη νέα γη στο 1830, ακριβώς όπωςο αδελφός του Lord John Scott, και 2ος Earl of Malmesbury.
Στα βιβλία εκτροφείου του βρίσκουμε τα σκυλιά που ανήκουν τα πρώτα -πρώτα καταγραμμένα retrievers του Λαμπραντορ: Lord Malmesbury's Sweep (1877) και Lord Malmesbury's Juno (1878). . Παρήγαγαν την Buccleuch Ned (1882). Σε μια επιστολή του το 1887, στον 6ο δούκα Buccleuch, ο 3ος κόμης Malmesbury αποκάλεσε αρχικά τα σκυλιά "σκυλιά του Λαμπραντορ." "Tα λέμε πάντα τα σκυλιά του Λαμπραντόρ και έχω κρατήσει τη φυλή τόσο καθαρή όσο θα μπορούσα από τον πρώτο που είχα -- η πραγματική φυλή μπορεί να αναγνωρισθεί από το κοντό τρίχωμα που διώχνει το νερό όπως το πετρέλαιο, και, πάνω απο όλα, μια ουρά όπως μια ενυδρίδα."
 

H πρώτη σελίδα Stud Book του Duke of Buccleuch's Labrador Retrievers

Όταν άρχισαν να οργανώνονται κυνήγι του φασιανού, και ο αγριόγαλλος και οι πέρδικες έγιναν δημοφιλείς μεταξύ της ανώτερης τάξης προς το τέλος του δέκατου όγδοου και των δέκατων έννατου αιώνα, το retriever του Λαμπραντόρ έγινε δημοφιλές, και όλο και περισσότεροι pointers και setters αντικαταστάθηκαν με retrievers.
Στις 7 Ιουλίου ..1903 το retriever του Λαμπραντορ αναγνωρίστηκε αρχικά ως ειδική φυλή από τη Kυνολογικό Όμιλο, όταν αποφασίστηκε να δοθούν οι κατηγορίες στον Όμιλο παρουσιάζει τα Labradors ως χωριστή φυλή. Στις 3 Νοεμβρίου ..1903, το retriever του Λαμπραντόρ αναγνωρίστηκε οριστικά ως χωριστή φυλή, και στις 3 Ιανουαρίου ..1905, η φυλή ταξινομήθηκε χωριστά ως υποποικιλία retrievers.
Μέχρι το 1880 όλα σχεδόν τα Labrador (st John's dogs) είχαν εξαφανιστεί από την Αγγλία. Μία τυχερή συνάντηση μεταξύ των Earl of Malmesbury σε ηλικία 75 χρονών με τον Duke of Buccleuch (1831-1914) και τον Duke of Home (1834-1918) έσωσε τα λαμπραντορ απο την εξαφάνιση. Όταν συμμετείχαν σε κυνήγι οι δύο άνδρες εντυπωσιάστηκαν απο την ικανότητα των σκύλων του Malmesbury ο οποίος τους έδωσε μερικά για να συνεχίσουν το πρόγραμμα αναπαραγωγής αυτά τα σκυλιά ήταν η Ned (1882) και ο Avon (1865)

Γενική Περιγραφή: Δυνατό, πολύ δραστήριο. Ανοιχτά λαγόνια (πλευρά), δυνατά και μυώδη πίσω άκρα. Eύκολα εκπαιδεύσιμο, καλό με τα παιδιά και άλλα σκυλιά, πιστό στην οικογένεια. Θέλει να ευχαριστεί. Eυγενικό, πιστό, δεν φοβάται τη σκληρή δουλειά. Kανένα δείγμα επιθετικότητας. Kατάλληλο για κυνήγι, συντροφιά, και εργασία.
Προέλευση: Aρχές 19ου φτάνει στη Nέα Γη (Kαναδάς) απο την Aγγλία.
Aρχικός προορισμός φυλής: Συλλογή ψαριών που ξέφευγαν απο τα δίχτυα των ψαράδων,
και επαναφορά πουλιών νερού κατά το κυνήγι στις παγωμένες λίμνες.
Xρώμα: Mαύρο, μπεζ, κίτρινο, σοκολατί
Mέγεθος:  μεγάλο
                                       θηλυκό                 αρσενικό
Ύψος στα ακρώμια:   53-58 cm               56-61 cm
Bάρος:                          25-32 kg                27-34 kg
Τρίχωμα – περιποίηση: Tρίχωμα κοντό, σκληρό, ίσιο, πυκνό, γυαλιστερό. Λίγο βούρτσισμα
αρκεί για να το διατηρεί σε εξαιρετική κατάσταση.
Aνάγκη για άσκηση: Πολύ δραστήριο, δεν μπορεί να ζεί σε περιορισμένο χώρο. Xρειάζεται καθημερινή ανθρώπινη επαφή. Λατρεύει την έντονη άσκηση και ιδιαίτερα το κολύμπι.
Xαρακτήρας – συμπεριφορά - μάθηση: Διαχυτικό, φιλικό, έξυπνο, υπομονετικό, κοινωνικό, εργατικό, καθόλου επιθετικό, εξαιρετικό με τα παιδιά. Σταθερός χαρακτήρας. Mαθαίνει πολύ εύκολα, καλό σε εκπαίδευση υπακοής, μέτριο σε επίλυση προβλημάτων.
Eιδικές ικανότητες: Ευαίσθητη μύτη, επαναφορά αντικειμένων, δεινός κολυμβητής, εύκολη μάθηση.
Eυαισθησίες φυλής – ασθένειες: Γενικά πολύ ανθεκτικό. Πιθανά προβλήματα: δυσπλασία των ισχύων, επιληψία, προοδευτική ατροφία του αμφιβληστροειδή, δερματικές αλλεργίες
Kατάλληλο για: Σκύλος αθλοπαιδιών και κυνηγιού, οδηγός τυφλών, ανιχνευτής ναρκωτικών και εκρηκτικών, ναυαγοσώστης, σκύλος συντροφιάς για οικογένειες, παιδιά, άτομα με ειδικές ανάγκες.
Aκατάλληλο για: Φύλακας , σωματοφύλακας.
Iδανικό αφεντικό: Δραστήριο, με αγάπη για κίνηση, άσκηση, και διάθεση για παιχνίδι και μεγάλες βόλτες, πάντα μαζί με το σκύλο.
Iδανικό περιβάλλον διαβίωσης: Ένας μικρός κήπος ή αυλή αρκεί σε συνδιασμό με πολλή άσκηση. Aνάγκη για δράση και ανθρώπινη συντροφιά.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

King Charles - Κινγκ Τσαρλς

Σκύλοι πολυτελείας ή αλλιώς «Επανιέλ χαλιού», οι ξεχωριστές αυτές φυλές θεωρούνται οι πιο ευγενικοί και κομψοί σκύλοι για συντροφιά. Η ήρεμη ιδιοσυγκρασία τους και το μικρό τους μέγεθος, τους καθιστά ιδανικούς σκύλους για οικογένειες.

Με αμφισβητούμενη ιστορία που ξεκινάει από την Ιαπωνία και πιθανόν την Κίνα των αρχαίων χρόνων, τα Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ πιστεύεται ότι έφτασαν στην Ευρώπη ως δώρα προς τους βασιλείς. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η φυλή δεν πρωτοεμφανίστηκε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου Ι -από τον οποίο πήραν το όνομά τους- αλλά υπήρχε περισσότερα από 100 χρόνια πριν.
Τα Κινγκ Τσαρλς προέρχονται από διασταυρώσεις μικρόσωμων Κόκερς και Καρλέν, τα οποία στη συνέχεια ζευγάρωσαν με Θιβετιανά Σπάνιελ νάνους, που είχαν φέρει στην Αγγλία τον 15ο αιώνα οι ιεραπόστολοι.

Το Κάβαλιερ δημιουργήθηκε από διασταυρώσεις που έγιναν το 19ο αιώνα και έδωσαν έναν χωριστό τύπο σκύλου, κάπως μεγαλύτερο από το Κινγκ Τσαρλς, με επίπεδο κρανίο και μακρύτερο ρύγχος.
Και οι δύο φυλές απολάμβαναν τη ζωή ως μέλη αριστοκρατικών οικογενειών και ήταν είδος πολυτελείας για τους απλούς πολίτες που δεν μπορούσαν να συντηρούν ζώα τα οποία δεν προσφέρονταν για εργασία.
Γοητευμένος από τους σκύλους αυτούς, ο Κάρολος ο B’ έδωσε στη φυλή το όνομά του, ενώ τα δύο του μικρά Σπάνιελ, «Γλυκιά Ανάσα» και «Ευγενική Ψυχή» θα μείνουν για πάντα διάσημα για την πίστη προς τον κύριό τους: μετά την εκτέλεσή του γλίστρησαν κάτω από τα δοκάρια του ικριώματος, απ’ όπου χρειάστηκε να τα τραβήξουν με τη βία.

Υποστηρίζεται δε, ότι τον καιρό της βασιλείας του τα Αγγλικά Ανάκτορα ήταν γεμάτα με Επανιέλ, στα οποία επιτρεπόταν να μπαίνουν όχι μόνο μέσα στα ιδιαίτερα διαμερίσματα, αλλά και στην αίθουσα των συμβουλίων.
Σύμφωνα με φήμες της εποχής, η αγάπη του βασιλιά ήταν τόσο μεγάλη που σε ορισμένες περιπτώσεις παραμελούσε τα βασιλικά του καθήκοντα για να παίξει μαζί τους.

Το Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ αναγνωρίστηκε από το Αμερικανικό Κέννελ Κλαμπ το 1886, σε αντίθεση με το Κάβαλιερ το οποίο κατέλαβε την 140η θέση του ΑΚC την 1/1/1996.


Αναβίωση του αρχικού τύπου

Μετά την πτώση του Οίκου Στιούαρτ, η κατοχή σκύλων Κάβαλιερ ισοδυναμούσε με πολιτική ευθύνη, με αποτέλεσμα η φυλή να αρχίσει να χάνεται.
Την επανέφερε η βασίλισσα Βικτόρια, αν και το Κάβαλιερ είχε υποστεί πολύ μεγάλες αλλαγές από το αρχικό πρότυπο της φυλής.
Το γεγονός ότι η φυλή ακολούθησε τα βήματα των βασιλικών της προγόνων οφείλεται κατά πολύ στις προσπάθειες ενός αμερικανού λάτρη της φυλής, του Ρόζγουελ Έλντριτζ, ο οποίος ταξίδεψε στην Αγγλία στις αρχές του 1920, ελπίζοντας να αγοράσει δύο σπάνιελ. Ο Ρόζγουελ δεν βρήκε τον τύπο που επιθυμούσε και σκέφτηκε να δελεάσει με ένα αξιοσέβαστο χρηματικό ποσό όποιον παρουσίαζε στο Crufts θηλυκό ή αρσενικό σκύλο παλαιού τύπου. Το χρηματικό κίνητρο προκάλεσε το ενδιαφέρον των εκτροφέων και οι προσπάθειες για την αναβίωση του αρχικού προτύπου της φυλής απέκτησαν νόημα.


Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ

Το Κινγκ Τσαρλς είναι ένας επιφυλακτικός, ευγενικός, τρυφερός, με έντονη προσωπικότητα και φιλόστοργος σκύλος, με διάθεση να ευχαριστεί πάντα το αφεντικό του. Είναι πολύ καλός με τα παιδιά, καθόλου νευρικός και ιδανικός σκύλος για οικογένεια.
Το μέγεθός του κυμαίνεται από 3,6 ως 6,3 κιλά, έχει θολωτό κεφάλι και παλαιότερα του έκοβαν την ουρά, όχι όμως πια.
Πριν πάρει τη σημερινή τελική του μορφή μέσα από τις επιλεκτικές αναπαραγωγές, το Κινγκ Τσαρλς χρησιμοποιείτο ως σκύλος κυνηγίου, ιδιαίτερα για την μπεκάτσα, ενώ μέχρι σήμερα διατηρεί ακόμα το φυσικό κυνηγετικό του χάρισμα.


Κάβαλιερ Κινγκ Τσαρλς

Το Κάβαλιερ Κινγκ Τσαρλς είναι χαριτωμένο, ευγενικό, με γλυκιά έκφραση και πολύ εκδηλωτικό. Είναι αθλητικός και ενεργητικός σκύλος, χωρίς ίχνος φόβου και ιδιαίτερα θαρραλέος, γι’ αυτό και δεν πρέπει ποτέ να βγαίνει ασυνόδευτος χωρίς λουρί.
Το μέγεθός του κυμαίνεται από 6 ως 9 κιλά και η διαφορά του με το Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ είναι στο κεφάλι, καθώς το Κάβαλιερ έχει πιο επίπεδο κρανίο με μακρύτερο ρύγχος.


Τρίχωμα / Περιποίηση

Οι αποχρώσεις τόσο του Κινγκ Τσαρλς όσο και του Κάβαλιερ είναι τέσσερις:
-Blenheim με καστανοκόκκινα μπαλώματα.
-Τρίχρωμο ή αλλιώς Πρινς Τσαρλς, λευκό με μαύρα και πύρινα σημεία σε συγκεκριμένα μέρη.
-Ρούμπυ, έντονο γυαλιστερό κόκκινο.
-Μαύρο πύρινο.
Η τρίχα τους είναι ίσια, μακριά μεταξένια, λίγο κυματιστή, αλλά ποτέ με μπούκλες, ενώ τα πόδια, τα αφτιά και η ουρά καλύπτονται με πιο μακρύ τρίχωμα.
Για να διατηρήσουν το τρίχωμά τους σε καλή κατάσταση, απαιτούν ένα ολιγόλεπτο βούρτσισμα 2-3 φορές την εβδομάδα. Και στις δύο φυλές απαγορεύεται το κούρεμα.


Εκπαίδευση

Είναι εξαιρετικά εκπαιδεύσιμοι σκύλοι στη βασική υπακοή και ιδιαίτερα έξυπνοι με πολύ καλή απόδοση στο agility.


Υγεία

Τα Κινγκ Τσαρλς και τα Κάβαλιερ έχουν τάση για λαιμαργία γι’ αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στη διατροφή τους.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Kane Corso - Κάνε Κόρσο

ΡΑΤΣΑ: Κάνε Κόρσο
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Ιταλία
ΙΣΤΟΡΙΑ: Το Κάνε Κόρσο είναι ένα σκυλί που για πολλούς αιώνες είναι σύντροφος των Ιταλών και το χρησιμοποιούσαν για προσωπική προστασία, σαν φύλακα και στο κυνήγι.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Το ύψος του κυμαίνεται από 60 μέχρι 68 εκ. Το κεφάλι είναι δυνατό με ισχυρή μουσούδα. Τα ρουθούνια είναι μαύρα και μεγάλα, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ράτσας. Τα αυτιά είναι τριγωνικά και ψηλά στο κεφάλι, στην Ιταλία είναι κομμένα και όρθια, όπως επίσης κομμένη είναι και η ουρά. Το τρίχωμα είναι κοντό, απαλό, γυαλιστερό και το χρώμα μαύρο, σκούρο γκρι, μπλε, κόκκινο, ξανθωπό και ραβδωτό.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Είναι ένα σκυλί πιστό στον ιδιοκτήτη και θα υπερασπιστεί τα μέλη της οικογένειας, αν χρειαστεί. Είναι καλός φίλος για τα παιδιά της οικογένειας. Είναι επιφυλακτικό με τους ξένους, δραστήριο και έχει αυτοπεποίθηση.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΚΑΝΕ ΚΟΡΣΟ: Είναι πολύ καλό σαν φύλακας και εκπαιδεύεται εύκολα.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Jack Russell - Τζακ Ράσελ

Ιστορία και προέλευση του Τζακ Ρασελ:

Τα υπέροχα αυτά σκυλιά οφείλουν την ύπαρξη τους στο πάθος για το κυνήγι, ενός ιερέα από το Ντέβον της Αγγλίας, τον John ("Jack") Russell. Σκοπός του ήταν να δημιουργήσει το ιδανικό σκυλί για το κυνήγι αλεπούς και το οποίο θα συνδύαζε τα πλεονεκτήματα διαφορετικών φυλών από κυνηγόσκυλα. Ήθελε ένα σκυλί που να έχει αντοχή στο τρέξιμο αλλά και ταχύτητα, δυνατή μύτη για να εντοπίζει το θήραμα αλλά και ζήλο για να το συλλαμβάνει, μικρό μέγεθος για να τρυπώνει στα λαγούμια αλλά και το θάρρος (ίσως και θράσος) ενός μεγαλόσωμου σκύλου για να παλεύει με το θήραμα και να κάμπτει την αντίσταση του. Για να τα πετύχει όλα αυτά τα επιθυμητά χαρακτηριστικά ο John Russell έκανε αρκετές διασταυρώσεις, κυρίως διαφόρων τεριέ.

Η γενάρχης των Τζακ Ράσελ θεωρείται το θηλυκό σκυλί (μάλλον τεριέ) με το όνομα Τράμπ (Trump), το οποίο απέκτησε από ένα γαλατά. Αυτό που τον ενθουσίασε σε αυτό το σκυλί ήταν η πρωτότυπη εμφάνιση του σε συνδυασμό με τις κυνηγετικές του ικανότητες. Υποστηρίζεται ότι ήταν λευκό με καφέ μπαλώματα γύρω από τα μάτια, στα αυτιά και στην βάση της ουράς. Ο John Russell την έκανε τις πρώτες βελτιώσεις στηριζόμενος σε διασταυρώσεις με λευκά Φοξ τεριέ (Fox terrier). Από τότε το Τζακ Ράσελ άλλαξε αρκετά αφού μετά τον αιδεσιμότατο John Russell αρκετοί εκτροφείς προσπάθησαν να βελτιώσουν την ράτσα μέσω αρκετών διασταυρώσεων κυρίως με Bulldog, Border Terrier, Lakeland Terrier και Beagle.

Σήμερα η αρχική φυλή έχει χωριστεί σε δύο ράτσες, το Πάρσον Ράσελ τεριέ (Parson Russell Terrier) και το Τζακ Ράσελ τεριέ (Jack Russell Terrier) με βασικότερη διαφορά το μέγεθος, καθώς το Πάρσον είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος. Το σύγχρονο Τζακ Ράσελ Τεριέ χωρίζεται σε τρεις τύπους ανάλογα με το μέγεθος στο μεγάλο, τον μεσαίο και τον μικρό τύπο.
Χαρακτήρας

Το Τζακ Ρασελ είναι ένα πολύ συμπαθητικό σκυλί, έξυπνο, ζωηρό και παιχνιδιάρικο. Κατά ορισμένους ανήκει σε μια από τις πιο έξυπνες ράτσες σκύλων. Είναι ενεργητικό, δυνατό, γρήγορο σκυλί με αυτοπεποίθηση και υπομονή, πάντα πρόθυμο για παιχνίδι. Μαθαίνει εύκολα, διαπρέπει σε σκυλίσια αθλήματα και γίνεται πολύ καλός σύντροφος. Ένα Τζακ Ράσελ μπορεί με τον ίδιο πάθος να αγωνίζεται για να πιάσει μία αλεπού, να κυνηγήσει ένα παιχνίδι στο σαλόνι σας, να "σκοτώσει" μία κάλτσα μέσα στο δωμάτιο ή ένα ποντίκι στην αποθήκη. Η εξυπνάδα τους όμως πολλές φορές δεν έχει όρια και μαζί με τη δυναμική τους φύση και την απεριόριστη ενέργειά τους μπορεί να γίνει. συντριπτική. Στον ιδιοκτήτη του είναι εξαιρετικά πιστό ενώ με στους ξένους καχύποπτο και μάχεται πάντα για την περιοχή του. Τα στοιχεία του πληθωρικού χαρακτήρα του που το κάνουν τόσο αξιαγάπητο μπορούν εύκολα να στραφούν εναντίον μας, αν δεν προσέξουμε την εκπαίδευση του και το κακομάθουμε.
Μέγεθος και εμφάνιση

Το Τζάκ Ράσελ είναι ένα εύρωστο και σκληροτράχηλο τερίε το οποίο για αρκετά χρόνια εκτράφηκε όχι για την εμφάνιση του αλλά για τις ικανότητες του στο κυνήγι, γι' αυτό και η φυλή αυτή παρουσιάζει μεγάλο εύρος ως προς τα χαρακτηριστικά της εμφάνισης. Παρόλα αυτά, τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα μετά τον χωρισμό της αρχικής φυλής σε δύο, το σύγχρονο πρότυπο του Τζάκ Ράσελ τεριέ θα πρέπει να έχει συγκεκριμένα σωματικά χαρακτηριστικά. Το ύψος του θα πρέπει να είναι από 20 έως 38 εκατοστά και το μήκος οφείλει να είναι ανάλογο με το ύψος, ώστε να παρουσιάζει μια συμπαγή ισορροπημένη εικόνα. Το κρανίο πρέπει να είναι επίπεδο, του μέτριου πλάτους στο σημείο των αυτιών και να στενεύει στα μάτια. Η μύτη θα πρέπει να είναι μαύρη ενώ τα αυτιά μπορούν να είναι όρθια ή κρεμαστά σε σχήμα V (ημιόρθια). Το τρίχωμά μπορεί να είναι μακρύ ή κοντό, λείο ή τραχύ ή και συνδυασμός των δύο που ονομάζεται σπαστό τρίχωμα. Ένας σκύλος με σπαστό τρίχωμα ενδέχεται να έχει κάπως μακρύτερες στην ουρά ή στο πρόσωπο. Το κυρίαρχο χρώμα του οφείλει να είναι το λευκό, τουλάχιστον 51% με μαύρα ή καφέ (που ποικίλουν από ανοιχτά έως σκούρα καφέ) μπαλώματα. Το βάρος ποικίλει από 4 έως 9 κιλά.
Φροντίδα

Είναι σκύλος συντροφιάς, κοιμάται μέσα στο σπίτι αλλά έχει ανάγκη την βόλτα και την καθημερινή άσκηση για να εκτονώσει την τεράστια ενέργεια που διαθέτει. Πρέπει να είναι απασχολημένο με κάτι γιατί αλλιώς μπορεί να γίνει νευρικό και να αρχίσει να καταστρέφει πράγματα στο σπίτι. Χρειάζεται λίγη αλλά ποιοτική τροφή. Ο μακρύτριχος τύπος χρειάζεται χτένισμα τουλάχιστον 2 φορές την εβδομάδα. Τα Τζακ Ράσελ λόγω της φύσης τους δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα από τις καιρικές συνθήκες. Ο κύκλος ζωής τους ποικίλει από 12 έως 17 έτη.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο 19 Μαρτίου 2011

Husky - Χασκυ

Ο σκύλος ράτσας Χάσκυ (Σιβηρικό Χάσκυ) είναι μία από τις πιο γνωστές ράτσες σκύλων, με καταγωγή από τη Ρωσία.
Ιστορικά στοιχεία
Η φυλή των Τσάκτσι, που θεωρούνται πρόγονοι των σημερινών Χάσκυ κατοικούσαν στην ανατολική Σιβηρία. Περίπου χίλια χρόνια πριν, οι Τσάκτσι πολύ συχνά άφηναν τα σπίτια τους και έφευγαν για την Αρκτική ακτή αναζητώντας τροφή, φώκιες, δέρματα και ξύλα για τη φωτιά που θα ζέσταινε τα σπίτια τους. Λόγω της μεγάλης απόστασης καθώς και του αφιλόξενου περιβάλλοντος της Αρκτικής, έπρεπε να χρειαστούν για τις εν λόγω συνθήκες σκυλιά σκληρά, γρήγορα και πρόθυμα για εργασία, έχοντας την ικανότητα να μεταφέρουν πίσω στα χωριά τα λάφυρα των κυνηγών, αψηφώντας τις καιρικές συνθήκες. Έτσι γεννήθηκε ο πρόγονος των σημερινών Χάσκυ, από ανάγκη ύπαρξης ενός σκύλου μεσαίου μεγέθους, που θα είχε την ικανότητα να εργαζόταν ομαδικά, να τραβάει μεγάλα βάρη και να ολοκληρώνει τη δουλειά του με λίγη κατανάλωση ενέργειας. Η ταχύτητα και η αντοχή του σκύλου αυτού, έσωσε πολλές φορές τους Τσάκτσι από τους Κοζάκους που πάντα προσπαθούσαν να εισβάλουν στην περιοχή τους. Οι Τσάκτσι φόρτωναν σε έλκηθρα τις οικογένειες τους καθώς και τα υπάρχοντά τους και απομακρύνονταν πολύ γρήγορα από τις βόρειες περιοχές τις οποίες καταπατούσαν οι Κοζάκοι. Στο τέλος οι εισβολείς παγιδεύονταν και κατατροπώνονταν από τους ντόπιους, αφήνοντας τους Τσάκτσι να ζουν πλέον ειρηνικά με τα σκυλιά τους. Τα σημερινά Σιβηρικά Χάσκυ έχουν πολλά στοιχεία από την προσωπικότητα, το πείσμα και το κουράγιο των προγόνων τους με τη μόνη διαφορά ότι είναι περισσότερο σύντροφοι παρά φύλακες.
Παρουσιαστικό και γενική περιγραφή
Διαθέτει τα βασικά χαρακτηριστικά των βόρειων φυλών: διπλό τρίχωμα, ένα μαλακό, απαλό υπόστρωμα πάνω από το δέρμα που καλύπτεται από ένα πιο μακρύ και σκληρό εξωτερικό. Το απαλό υπόστρωμα παγιδεύει τη θερμότητα του σώματος του σκύλου και το εξωτερικό τρίχωμα δεν αφήνει το νερό να φτάσει στο δέρμα. Το Χάσκυ έχει πανέμορφη ουρά, που ποτέ δεν κουλουριάζει και δεν γυρίζει πάνω από την πλάτη. Η ουρά πέφτει προς τα κάτω μόνο όταν ο σκύλος είναι ξεκούραστος. Το σώμα του είναι ελαφρά πιο μακρύ από το ύψος του και έχει αθλητική εικόνα γεμάτα από ισορροπία και χάρη. Τα μάτια του είναι συνήθως καστανά ή γαλανά ή μπορεί να έχουν και τη λεγόμενη ετεροχρωμία δηλαδή το ένα μάτι να έχει άλλο χρώμα από το άλλο. Το πρόσωπό του έχει μία λευκή μάσκα και η έκφρασή του είναι πάντα φιλική και δείχνει ζώο πάντα έτοιμο για δράση. Τα αυτιά του είναι όρθια μεσαίου μεγέθους σε σχήμα τριγώνου, και το χρώμα του είναι από λευκό έως και μαύρο.
Γενικά στοιχεία

Προέλευση: Βόρεια Σιβηρία
Μέγεθος: Μέτριο
Ύψος: Αρσενικό Θηλυκό

53-60 cm 51-56 cm

Βάρος: Αρσενικό Θηλυκό

20-27 κιλά 16-23 κιλά

Περιποίηση τριχώματος: Θέλει καλό βούρτσισμα τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα. Μαδάει πολύ δύο φορές το χρόνο , μόνο εάν μένει σε διαμέρισμα.

Άσκηση - Εκπαίδευση: Έντονη και συνεχή άσκηση, τρέξιμο όχι βόλτα, δεν μπορεί να μένει μόνο του κλεισμένο σε σπίτι. Η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινάει πολύ νωρίς, ο ιδιοκτήτης όμως δεν πρέπει να περιμένει την απόλυτη υπακοή. Το σιβηρικό χάσκυ βαριέται εύκολα και υπακούει μόνο όταν έχει διάθεση.

Ικανότητες: Μπορεί να κουβαλήσει βαριά φορτία, τραβάει έλκηθρα, ένας πολύ καλός συνεργάτης.

Κατάλληλο για: εργασία και να κουβαλάει μεγάλα φορτία

Ακατάλληλο για: φύλακας, προστασία και για τους ανθρώπους που τον θέλουν μέσα στο σπίτι.

Ευαισθησίες και ασθένειες: Το χάσκυ είναι συνήθως ανθεκτικό σε ασθένειες, όμως υπάρχει περίπτωση να εμφανίσει δυσπλασία και οφθαλμολογικά προβλήματα όπως καταράκτη, και επίσης ατελής σύνδεση οδοντοστοιχίας.
Read more » Διαβάστε περισσότερα...